คุณภาพของทหารยามฐานที่มั่นหินผานั้นเหนือกว่าฐานที่มั่นเฟิงเหรินอย่างเห็นได้ชัด
แทบจะในวินาทีที่เถาวัลย์เหล่านั้นปรากฏตัวกลางอากาศ เสียงสัญญาณเตือนบนหอสังเกตการณ์ก็ดังก้องไปทั่วฐานที่มั่นหินผา!
"ศัตรูโจมตี! เป้าหมายทางอากาศ! ทุกคนเตรียมป้องกัน!" เสียงตะโกนแหบแห้งดังมาจากวิทยุสื่อสาร
ทหารยามบนกำแพงตอบสนองอย่างรวดเร็ว พุ่งไปยังตำแหน่งของตนอย่างบ้าคลั่ง ปากกระบอกปืนกลต่อสู้อากาศยานถูกยกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้มีพลังพิเศษเริ่มรวบรวมพลังพิเศษในมือแล้ว!
แต่ ทุกอย่างสายเกินไป!
เร็ว! เร็วเกินไป!
ทหารยามเพิ่งจะเข้าประจำตำแหน่ง นิ้วยังไม่ทันได้ลั่นไก เถาวัลย์ที่โบกสะบัดของจื้อจื้อก็เสร็จสิ้นการโปรยปราย แล้ว "วูบ" หนึ่ง ก็หดกลับมาหมด!
กลางอากาศ เหลือเพียงกระดาษสีขาวนับไม่ถ้วนที่โปรยปรายร่วงหล่นลงมา ราวกับหิมะที่ไม่มีเสียงแต่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ย
กังจื่อไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่ภารกิจสำเร็จ ก็กางปีกบินหายไปด้วยความเร็วสูงสุด
สิ่งที่เหลือไว้ให้ฐานที่มั่นหินผา มีเพียงใบปลิวที่ค่อย ๆ ร่วงหล่น ปกคลุมถนน หลังคา และบ่าของผู้คน รวมถึงความตกตะลึงและความไม่อยากเชื่อที่เต็มไปทั่วฐานที่มั่น...
ในไม่ช้า ความตกตะลึงก็กลายเป็นเสียงกระซิบกระซาบและการพูดคุยเสียงดัง
ผู้คนเก็บกระดาษบนพื้น มองดูเนื้อหาบนนั้น สีหน้าต่างกันไป
"ใบปลิวของฐานที่มั่นหยานซิน? แลกเปลี่ยนเสบียง? ล้อเล่นอะไร?"
"ของใช้ในชีวิตประจำวัน อาหาร ยารักษาโรค ชิ้นส่วนอาวุธ... มีทุกอย่างเลยเหรอ? แต่งเรื่องมาได้ครบเครื่องดี!"
"ขาดแคลนอาหารและเสื้อผ้าแบบนี้ พวกเขาไม่เก็บไว้ใช้เอง เอามาแลกเปลี่ยน? หลอกคนโง่!"