ท่านปู่ฉือกับฉือหยานโจวพูดคุยกันสั้นๆ ในบ้านเสร็จ—บนดินที่เพิ่งพลิกกลับเมื่อครู่ บัดนี้กลับมีต้นกล้าผักสีเขียวอ่อนน่ารัก เต็มไปด้วยชีวิตชีวา งอกขึ้นมาเป็นหย่อมๆ แล้ว!
ถึงขั้นที่มุมสนามหญ้าซึ่งสร้างไว้สำหรับเล่นหมากและดื่มชาโดยเฉพาะ ศาลาไม้กันแดด เสาค้ำของมันนั้น ไม่รู้ว่าตอนไหนมีเถาองุ่นมาพันไว้ ใบไม้แผ่กางออกมาภายใต้แสงไฟ!
ท่านปู่ฉือ: "พวก... พวกเด็กขี้เล่น! ไม่ได้ตกลงกันแล้วหรือว่าเมื่อคืนนี้จะไม่ใช้พลังพิเศษ ขอแค่ลองสัมผัสความรู้สึกของการลงมือทำด้วยตัวเอง เหงื่อตกใส่ดินกันบ้าง?"
ลู่หนานเกอยิ้ม แล้วลูบหัวลู่เป่ยเย่ที่กำลังเงยหน้าตัวเล็กๆ อยู่
ลู่เป่ยเย่เอาแขนเล็กๆ ไปไว้ข้างหลัง: "ท่านปู่ฉือ พวกเราใช้พลังพิเศษปลูก จะได้มั่นใจว่าเมล็ดทุกเมล็ดรอดชีวิต แล้วโตออกมาเป็นผักเยอะๆ ได้!"
ท่านปู่ฉือมองท่าทางจริงจังเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยของลู่เป่ยเย่ ถูกทำให้หัวเราะออกมาดังๆ: "ฮ่าฮ่าฮ่า! ดี! ดี! อาอี๋ของเราพูดถูก! เมล็ดพันธุ์มีค่า ใช้ให้เปลืองไม่ได้!"
ฉือหยานโจวมองดูเวลา: "โหวกู้ ไม่ค่อยดีแล้ว พวกนายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกหลายอย่าง แล้วพวกเรายังต้องออกไปกับหนานหนาน 'แจกใบปลิว' อีก"
กู้ฉี เหอจัว และคนอื่นๆ พยักหน้า เก็บสีหน้าเล่นสนุกลง
"ได้ รู้แล้ว... งั้นพวกเราไปก่อนนะ!"
"หลวงตา ราตรีสวัสดิ์!"
"หนานหนาน ไว้เจอกันพรุ่งนี้..." พวกเขาพูดพลางแยกย้ายกลับไป