ลู่หนานเกอที่เพิ่งฝ่าด่านพลังธาตุลมระดับเจ็ด รู้สึกว่าพลังจิตของตนประหนึ่งน้ำหลากที่พังเขื่อน ทะลวงปราการสุดท้ายออกไปอย่างเกรี้ยวกราด
พลังจิตทะลวงถึงระดับเจ็ดในคราวเดียว!
คลื่นพลังงานจากการทะลวงระดับของพลังสองสายพร้อมกันแผ่กระจายออกไปโดยมีเธอเป็นศูนย์กลาง ข้าวของในห้องสั่นไหวเล็กน้อย ใบไม้นอกหน้าต่างพลิ้วไหวทั้งที่ไม่มีลม แม้แต่ทุกคนที่รออยู่ชั้นล่างก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันทรงพลังนี้
ลู่หนานเกอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา สัมผัสถึงพลังงานอันพลุ่งพล่านในร่างกายที่ไหลบ่าไปตามเส้นเอ็น ก่อนจะลูบหัวจื้อจื้อที่เพิ่งเลื่อนระดับอีกครั้ง รูม่านตาของมันเปลี่ยนเป็นสีม่วงทั้งหมดแล้ว
“ขอบคุณนะ...จื้อจื้อตัวน้อย”
“จี้ๆๆ...”
[การได้ช่วยเจ้านายเป็นเรื่องที่จื้อจื้อมีความสุขที่สุด! เจ้านาย...จื้อจื้อแข็งแกร่งขึ้นแล้ว!]
กังจื่อกระพือปีกประท้วงทันที “นางงาม กิ่งไม้ประหลาดนั่นมันเป็นพวกประจบสอพลอ!”
“เพียะ!”
เถาวัลย์เส้นหนึ่งฟาดลงบนหลังของกังจื่อ “จี้ๆๆ!”
[นกโง่ อย่าแยกไม่ออกว่าใครใหญ่ใครเล็กในบ้านเราสิ!]
ลู่หนานเกอทั้งขำทั้งจนใจ “...พวกประจบสอพลอ? แยกไม่ออกว่าใครใหญ่ใครเล็ก? พวกแกแอบไปเรียนมุกแป้กอะไรจากเหอจัวมาบ้างเนี่ย!”
กังจื่อขยับเข้ามาหาอย่างน่าสงสาร “นางงาม...”
จื้อจื้อก็เบียดเข้ามาใกล้มือเธอ “จี้ๆ...”
[เจ้านาย!]
“ลงไปข้างล่างกันก่อน...” ลู่หนานเกอลูบหัวพวกมันทีละตัว ก่อนจะอุ้มขึ้นมาคนละตัว “ทุกคนรออยู่ในลานกันหมดแล้ว”
เมื่อเธอเดินออกมาจากประตูใหญ่ เหล่าเพื่อนร่วมทีมที่รออยู่ในลานมานานก็ลุกขึ้นพร้อมกัน