บ่ายวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ้อยอิ่งลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านหนาหนัก ทอดเป็นลำแสงเฉียงหลายสายลงบนพื้นซึ่งปกคลุมด้วยฝุ่นละออง ฝุ่นผงลอยวนอยู่ในลำแสงอย่างเชื่องช้า
เสียงเปิดประตูดังขึ้นเป็นระยะจากชั้นสองของคฤหาสน์หลายหลังที่ตั้งเรียงกัน ทำลายความเงียบงันที่ดำเนินมาตลอดทั้งวัน
“เอี๊ยด—”
คนแรกที่ผลักประตูห้องออกมาคือเหวินชิง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีที่ยากจะข่มไว้ ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้น แม้แต่ฝีเท้าก็เบาสบายขึ้นมาก
ทันใดนั้น ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกตามเสียงเรียก
“พี่เหวินชิง เป็นยังไงบ้างคะ” กู้ว่านเดินออกมาจากห้องฝั่งตรงข้ามแล้วถาม
“ว่านว่าน!” เหวินชิงรีบก้าวเข้ามา “ต้องขอบคุณคริสตัลพลังธาตุไม้ที่จื้อจื้อยืนกรานจะให้พี่เมื่อวานเลย พลังรักษาของพี่เลื่อนขึ้นถึงระดับห้าแล้ว!”
เธอยื่นนิ้วออกมา แสงสีเขียวอ่อนนุ่มสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ที่ปลายนิ้ว แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตอันอบอุ่นออกมา
กู้ว่านกะพริบตาอย่างอิจฉา “หนูยังอยู่ระดับห้าเหมือนเดิม แต่รู้สึกว่าควบคุมพลังได้ละเอียดขึ้นมากเลยค่ะ”
ขณะพูด เปลวไฟกลุ่มหนึ่งก็เต้นระริกอยู่ที่ปลายนิ้วของเธอ ร้อนแรงกว่าแต่ก่อน สะท้อนให้แก้มดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด
ทั้งสองพูดคุยหัวเราะพลางเดินลงบันได และบังเอิญพบจี้เซี่ยนกับเหอจัวที่เดินมาจากตึกข้าง ๆ...
เหอจัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ผมกับเหล่าจี้ยังอยู่ระดับห้าเหมือนเดิม! กู้ว่าน พี่เหวินชิง พี่เช่อ ซางเยียน...พวกคุณเป็นยังไงกันบ้าง”
ในลานบ้าน ซางเช่อ ซางเยียน และจี้หวนมานั่งรออยู่บนม้านั่งหินก่อนแล้ว...