ขอบฟ้าเริ่มสางเป็นสีขาวนวล แสงรุ่งอรุณค่อย ๆ แต้มสีขอบฟ้าทางทิศตะวันออก เผยให้เห็นเค้าโครงอันน่าสะพรึงของซากปรักหักพังแห่งนี้อย่างเลือนราง
กำแพงที่พังทลายจนดำเกรียม คราบเลือดสีแดงคล้ำที่จับตัวแข็ง และเศษอาวุธที่กระจัดกระจาย เผยภาพการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อคืนออกมาอย่างชัดเจน...
ลู่หนานเกอพยักหน้ารับคำทักทายของหลินซวงกับหูเจียวเล็กน้อย
สายตาของเธอกวาดผ่านกรวยทองคำที่ลู่เป่ยเย่ปักไว้ไม่ไกล ใจจึงสงบลงเล็กน้อย...
“มาแล้ว!” ซื่อซวี่เอ่ยพลางหลับตารวบรวมสมาธิ “อย่างน้อยก็มีผู้มีพลังพิเศษระดับสามขึ้นไปห้าสิบคน แล้วยังมี...ระดับห้า...มีคลื่นพลังของซอมบี้ระดับหกด้วย!”
สีหน้าของซื่อซวี่ซีดเผือด “หนานหนาน ดูเหมือนจะมีซอมบี้ระดับสูงกว่านั้นด้วย...”
แทบจะทันทีที่เขาพูดจบ วิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ตรงเอวของซือเฉิง จินเซียว หลินซวง และคนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงไฟฟ้ารบกวน “ซ่า ซ่า” อย่างเร่งร้อนและสับสน ตามมาด้วยเสียงผู้ชายที่อ่อนแรงและขาดห้วง
“หัวหน้า...หัวหน้าฐาน...ผู้มีพลังพิเศษระดับสูง...แล้วยังมี...ซอมบี้ระดับสูง...เยอะมาก...พวกมันกำลังไปทางพวกคุณ...แล้ว...ระวัง...”
เสียงขาดหายไปเพียงเท่านั้น เหลือไว้แค่เสียงรบกวนจากคลื่นไฟฟ้าที่ชวนให้ไม่สบายใจ เห็นได้ชัดว่าคนที่ติดต่อมาอยู่ในสถานการณ์คับขันอย่างยิ่ง
“หัวจื่อ...พี่เฉิง! นั่นเสียงหัวจื่อ!” สีหน้าของจินเซียวเปลี่ยนไปทันที
ลู่หนานเกอเอ่ย “พี่เหอ ปิดทางเข้านี้ให้มิดก่อน...ทำให้ดูไม่แตกต่างจากบริเวณรอบ ๆ!”