แต่พี่เหรินกลับยกมือขึ้น กดแขนกำยำของเป่าซงไว้แน่น ห้ามไม่ให้เขาวู่วาม
“พวกเด็กหนุ่ม...ช่างไร้เดียงสา น่าขัน ดูท่าพวกแกยังไม่เข้าใจความจริงของโลกใบนี้
การเอาตัวรอดของผู้แข็งแกร่ง ผู้เหมาะสมเท่านั้นที่อยู่รอด นี่ต่างหากคือกฎธรรมชาติที่สลักอยู่ในยีน เป็นนิรันดร์และไม่เคยเปลี่ยนแปลง!
คนอ่อนแอเกิดมาก็เป็นได้แค่บันไดและอาหารของผู้แข็งแกร่ง พวกเขาไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตอยู่!
การที่คนอ่อนแอพวกนั้นถูกพวกเรา ‘เลือก’ ให้เข้าร่วมการทดลองวิวัฒนาการอันยิ่งใหญ่นี้ นับเป็น ‘เกียรติ’ ของพวกเขา!
พวกแกรู้อะไร? พวกเรากำลังมอบชีวิตใหม่ให้พวกเขา!
ช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากร่างมนุษย์อันเปราะบาง แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่าง ‘นิรันดร์’ ในรูปแบบที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ และ ‘แข็งแกร่ง’ ยิ่งกว่าเดิม!
นี่ไม่ดีกว่าต้องใช้ชีวิตอย่างไม่รู้พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แถมอาจถูกซอมบี้ชั้นต่ำกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากหรอกหรือ?”
เหอจัว: “คำพูดบ้าอะไรของแกวะ? ฉันว่าสมองแกคงโตมาในส้วมขี้แน่ๆ!
แถมยังเป็นขี้ที่ยังเป็นไข้ไม่สมบูรณ์ ข้างในบูดเน่าเหม็นหืนจนมีหนอนขึ้นด้วย!
รีบเอาสมองที่ยัดแน่นไปด้วยน้ำแกงเศษอาหารกับขี้นั่นโยนเข้าเครื่องปั่น เขย่าให้เข้ากันก่อนแล้วค่อยมาคุยกับฉัน!
แค่ต้องยืนหายใจอยู่บนพื้นเดียวกับตัวประหลาดอย่างแก ฉันก็สะอิดสะเอียนแล้ว! อากาศของฉันพลอยสกปรกไปหมด!”
พวกลู่หนานเกอ: [พลังโจมตี...รุนแรงชะมัด! ปกติเขาก็ยังรู้จักยั้งปากอยู่บ้าง พออาเย่ไม่อยู่...นี่จัดมาเต็มทุกอย่างเลยจริงๆ!]