ฉืออีเหมือนจับไก่ตัวเล็ก ๆ คว้าตัวไช่ซวิ่นขึ้นมา
ส่วนฉือหยานโจวนำสมาชิกฐานที่มั่นหยานซิน หันหลังเดินกลับไปยังห้องเล็ก ๆ เรียงรายในห้องแล็บ เพื่อเตรียมกำจัดสิ่งทดลองครึ่งซอมบี้ครึ่งสัตว์ทีละห้อง
ซางเช่อและซางเยียนเข้าสู่ภาวะเตรียมพร้อมทันที ทั้งคู่หันหลังให้ลู่หนานเกอและลู่เป่ยเย่ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่ฉือหยานโจวและพวกจากไป เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาใกล้
"อาเย่" ลู่หนานเกอเรียกด้วยเสียงเบา "วางจื้อจื้อลงเถอะ..."
ลู่เป่ยเย่ย่อตัวลง วางจื้อจื้อที่กระสับกระส่ายอยู่ในอ้อมแขนลงบนพื้นกระจกที่เรียบลื่นเย็นเฉียบ
ทันทีที่ "เท้าทั้งสอง" แตะพื้น จื้อจื้อก็สั่นสะเทือนกิ่งก้านใบไม้ทั้งหมดด้วยความตื่นเต้น ส่งเสียง "จี้ๆๆ" รัว ๆ อย่างมีความสุข
[เจ้าของ ฉันเริ่มได้หรือยัง?]
ลู่หนานเกอ: "ไปเถอะ!"
ต้นไม้มนุษย์ตัวเล็กเบิกบานยืดกิ่งก้านทันที
จากนั้น...เถาวัลย์สีเขียวมรกตนับไม่ถ้วนที่บางยิ่งกว่าเส้นผม ค่อย ๆ แยกตัวและยื่นออกมาจากรากหลักของจื้อจื้ออย่างเงียบเชียบ
พวกมันค้นหาร่องรอยระหว่างแผ่นกระจกที่แทบมองไม่เห็น เจาะทะลุผ่านไป แล้วยื่นยาวลงไปยังฝูงซอมบี้ในหลุมลึกเบื้องล่าง
เมื่อเถาวัลย์ที่เล็กกระจิดริดเหล่านี้เข้าไปในพื้นที่ด้านในกระจกได้สำเร็จ พวกมันก็เริ่มแยกตัว หนาขึ้น และพองตัวอย่างรวดเร็ว!
ในชั่วพริบตาจากเส้นผมก็กลายเป็นเถาไม้สีเขียวหนาเท่าแขน เสียบเข้าที่กะโหลกของซอมบี้หลับไหลทุกตัวเบื้องล่างอย่างโหดร้าย!