ชั่วพริบตา ขอบดาดฟ้าก็เรียงรายไปด้วย "มือปืน" รูปร่างหน้าตาแตกต่างกันไปแถวหนึ่ง
ลู่หนานเกอคุกเข่าข้างเดียว ฐานปืนกระชับแนบไหล่มั่นคง ลู่เป่ยเย่ก็ลอกเลียนแบบตาม แต่เสียดายที่ความสูงไม่พอ เลยต้องเปลี่ยนเป็นท่าของลู่ซีฉือ...
ส่วนลู่ซีฉือรักษาท่ายิงปืนแบบยืนมาตรฐานไว้
กู้ว่าน ลั่วซิงโหยว และเหวินชิงก็คุกเข่าข้างเดียวปรับลมหายใจเช่นกัน
ส่วนเหอจัวกับจี้เซี่ยน—ทั้งคู่ใช้พลังพิเศษของตัวเองทำเบาะดินรองความสูงไว้ ตอนนี้กำลังนอนคว่ำอยู่บนนั้น
"ตั้งสมาธิ" เสียงของฉือหยานโจวดังขึ้นข้างหลังพี่น้องตระกูลลู่ มือที่ข้อนิ้วชัดเจนของเขากำลังประคองท่าทางของลู่เป่ยเย่อยู่
อีกฝั่งหนึ่ง ฉืออีทำตัวเหมือนครูฝึกที่เคร่งครัด กำลังแก้ไขมุมจับปืนของสุภาพสตรีทั้งสาม
ส่วนกู้ฉี...จ้องไปที่ท้ายทอยของเหอจัวอย่างจริงจัง: "เหล่าจี้ นายว่าตามมันไปนายจะเรียนรู้อะไรดีๆ ได้หรือไง?"
เหอจัวหันขวับ: "ไอ้ลูกทรพี! พูดจาแบบนั้นได้ยังไง?"
จี้เซี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตั้งใจปรับความสูงของเบาะธาตุดิน: "เหล่ากู้ ฉันไม่เคยเรียนมาก่อนอยู่แล้ว ก็อยากลองฝึกดู มีสกิลเพิ่มอีกอย่างไม่ดีหรือไง? กระดาษขาวเจอจุดหมึก—ยังไงก็ต้องเรียน"