วิทยุสื่อสารในมือเหวินชิงเกิดเสียงแครกแครกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนที่เสียงของลู่หนานเกอจะดังออกมา: "กังจื่อ พาเหวินชิงเจ๋อลงมาหน่อย"
นกแก้วมาคอว์กางปีกอันมหึมาอย่างทันที มันเอียงหัวแล้วใช้ปลายจะงอยปากจิกไปที่ปืนไรเฟิลซุ่มยิงในอ้อมแขนของเหวินชิง
เหวินชิงรู้ความหมาย รีบกอดอาวุธแน่นไว้กับหน้าอก
วินาทีถัดมา ร่างของเธอทั้งคนก็ถูกกังจื่อคาบท้ายเสื้อแล้วยกขึ้น
"อ้า——" ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว เสียงร้องตกใจของเหวินชิงปลิวว่อนจนไม่เป็นท่อน
ไม่เหมือนครั้งก่อน ครั้งนี้ความสูงตอนบินของกังจื่อเกือบเสมอกับหลังคาตึก
เห็นลู่หนานเกอไม่กี่คน มันยังดำดิ่งลงมาอีกที พอลงถึงพื้น ขาของเหวินชิงอ่อนแรงไปหมด ผมที่ถูกพายุแรงพัดจนเป็นรังนกไปแล้ว
"เหวินชิงเจ๋อ ยังไหวไหม?" ลู่หนานเกอรีบเข้ามาพยุงเธอไว้
เหวินชิงหน้านึ่งขาว ส่ายหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง จนแทบไม่มีแรงจะพูด
ลู่หนานเกอทุบหัวกังจื่ออย่างไม่พอใจ: "คราวหน้าให้เหวินชิงเจ๋อนั่งบนหลังนายสิ!"
กังจื่อไม่ยอมจำนอง กระพือปีกอย่างไม่พอใจ: "นางงาม ก๊าก ๆ ๆ!"