ก่อนเข้าบ้าน นกแก้วมาคอว์กับต้นไม้มนุษย์ตัวเล็ก สองตัวน้อยรู้สึกว่าตัวเองสกปรกมอมแมม เต็มไปด้วยฝุ่น ก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวขออาบน้ำ...
"จี้ๆๆ!" จื้อจื้อใช้เถาวัลย์ชี้ไปที่เท้าเล็กๆ ที่เปื้อนโคลนของตัวเอง แล้วส่ายกิ่งไม้อย่างน้อยใจ
กังจื่อยิ่งทำทีใหญ่โต สะบัดปีกพรึบๆ: "นางงาม... ขนสวยๆ ของนกแก้วตัวนี้พันกันหมดแล้ว! ต้องอาบให้หอมฟุ้ง!"
แล้วก็... ในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลลู่
กังจื่อกับจื้อจื้อยืนเรียงกันในกะละมังสองใบข้างโต๊ะกาแฟ ลู่หนานเกอกับลู่เป่ยเย่พี่น้องกันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ค่อยๆ อาบฟองสบู่ให้พวกมันอย่างอดทน
ลู่หนานเกอถือแปรงอันเล็กอยู่ในมือ ค่อยๆ ขัดเปลือกไม้ให้จื้อจื้อ ส่วนลู่เป่ยเย่ใช้บัวรดน้ำฉีดล้างขนให้กังจื่ออย่างพิถีพิถัน...
คนอื่นๆ นั่งล้อมวงกัน มีคริสตัลพลังที่เก็บมาได้จากการออกไปข้างนอกครั้งนี้วางเรียงอยู่บนโต๊ะกาแฟ
เหอจัวนั่งขัดสมาธิบนพรม เป็นครั้งแรกที่เลิกทำหน้านักเลงสนุกสนานตามปกติ แล้วตบอกตัวเองด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่หายไป
"พูดจริงๆ นะ ตอนนี้ฉันเพิ่งจะหายใจหายคอได้ ถึงได้รู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ!
ครั้งนี้จู่ๆ ก็มีซอมบี้ระดับหกโผล่มาสองตัว จริงๆ แล้วเล่นเอาเราตั้งตัวไม่ติด...
ถ้าไม่ใช่ว่าน้องสาวสุดที่รักช่วยยื้อไว้ได้ในยามวิกฤต พวกเราคงได้ไปตายอยู่ที่นั่นแล้ว"
กู้ฉีไม่คิดจะโต้กลับเขาเลยแม้แต่น้อย กลับพยักหน้าอย่างจริงจัง นิ้วมือเผลอลูบขอบถ้วยชาโดยไม่รู้ตัว
"ที่แกพูดวันนี้ไม่ผิดเลย ทุกครั้งที่มีหนานหนานคนเดียวที่ต้องยืนอยู่ข้างหน้า ฉันรู้สึก... ไม่งามเลยจริงๆ
เราก็ควรจะพยายามให้มากขึ้น ปล่อยให้เธอแบกภาระหนักที่สุดคนเดียวไม่ได้"