"เขาบาดเจ็บไม่มาก..." เหอจัวหันไปมองฉืออีทันที: "พี่ฉืออี เอางี้สิ ฟาดเขาไปสองสามที ให้บาดแผลกระจายตัวสม่ำเสมอขึ้นหน่อย?"
ฉืออีพยักหน้า: "พวกเธอถอยไปหน่อย"
กู้ว่านและเหอจัวรีบถอยออกมาสองก้าวอย่างว่องไว
เห็นเพียงฉืออียกมือขวาขึ้นเล็กน้อย เถาวัลย์ก็ฟาดไปที่หัวโล้น
"แผล่บ! แผล่บ! แผล่บ!"
ทุกเสียงกระทบดังเป๊าะ ตามมาด้วยเสียงครางอู้อี้ของหัวโล้น รอยแผลเป็นเส้นสายเต็มไปทั่วผิวหนังที่โผล่ออกมา...
ซางเช่อเอียงคอมอง: "ดูท่าจะยังดื้อรั้นอยู่นะ? งั้น... เรามาเติมน้ำเกลือเพิ่มอีกหน่อยเป็นไง?"
ลู่หนานเกอหยิบน้ำอุ่นหนึ่งอ่างออกมาจากมิติส่วนตัว
ฉือหยานโจวรับอ่างน้ำมา ลู่หนานเกอโรยเกลือหนึ่งกำมือลงไป เม็ดเกลือใสละลายหายไปในน้ำอย่างรวดเร็ว
"หนานหนาน ฉันจัดการเอง!" จี้เซี่ยนอาสาลงมือ ยกอ่างน้ำราดใส่หัวโล้นโดยไม่ลังเล
"อ๊ากกก—!"
น้ำเกลือซึมเข้าไปในบาดแผลสด หัวโล้นทนไม่ไหวจนสุดท้ายก็ส่งเสียงร้องอย่างทรมานสุดขีด
เขาสั่นเทาไปทั้งตัว เสียงแหบแห้งอ้อนวอน: "ฆ่า... ฉันเถอะ ฆ่า... ฉัน!"
ฉือหยานโจวก้าวขึ้นไปช้า ๆ จ้องมองเขาจากเบื้องบน: "วางใจได้ นายตายไม่หลุดรอดแน่ ตอนนี้ทุกฐานที่มั่นมีผู้มีพลังรักษาอยู่ แล้วเราจะคอยยื้อชีวิตนายไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย!"
ดวงตาของหัวโล้นเริ่มเผยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก
ลู่หนานเกอ: "ให้โอกาสสุดท้ายอีกครั้ง ถ้าไม่พูด ต่อไปก็ไม่ต้องพูดอีกเลย!"