จี้เซี่ยนตาแดงก่ำ สายตากวาดมองใบหน้าทุกคน ปลายนิ้วกดลึกลงไปในฝ่ามือ ในใจภาวนา: [ห้ามร้อง ห้ามร้อง เดี๋ยวเหอจัวไอ้บ้านั่นหัวเราะเยาะไปตลอดชีวิต...]
เหอจัวอ้าปาก: "เหล่าจี้..."
ครึ่งหลังของประโยค "เรามันไม่เหมาะกับการปล่อยน้ำตาอยู่นะ" ยังไม่ทันหลุดออกมา ก็ถูกลู่หนานเกอตัดบท: "พวกนายได้ฟังรางวัลในวิทยุกระจายเสียงกันหรือยัง?"
เหอจัวเดือดทันที: "พูดถึงเรื่องนี้แล้วฉันนึกโมโห ครั้งสุดท้ายที่ให้พี่กังจื่อมาร่วมทีมก็ช่างเถอะ แต่พี่กังจื่อยังไงก็เป็นแค่นกตัวหนึ่ง ศพของมันกลับได้รางวัลเท่ากับเรา เป็นเสบียงพื้นฐาน 3 วันงั้นเหรอ?"
ลู่หนานเกอ: "ยังไง? กังจื่อบ้านฉันไม่คู่ควรหรือไง?"
นกแก้วมาคอว์ใช้ปีก"ปัด"เข้าหน้าเหอจัวเต็มๆ: "ไอ้หัวล้าน! %#*&*$#&****!"
[ไอ้หัวล้าน พี่กังจื่อฉันมีค่าเทียบกับนายแล้ว โอ้ย อย่างน้อยต้องทวีคูณอีกสิบเท่า!]
จี้เซี่ยนมองการเล่นกันของคนกับนก มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย แอบคิดในใจ: [ขอบคุณที่มาช่วยฉัน]
กู้ฉีเงียบๆ ตบไหล่เขาเบาๆ
ทุกคนแอบชำเลืองมองสีหน้าจี้เซี่ยน พอเห็นไอ้หมอนี่ไม่ร้องไห้แน่แล้ว ก็เปลี่ยนบรรยากาศทันที——
เหอจัวเอามือยันเข่า ถามขึ้น: "คืนนี้ เราจะแอบย่องเข้าเขตธงแดง หรือเดินหน้าเข้าไปแบบโจ่งแจ้งดี?"
ลู่หนานเกอหดพลังจิตที่แผ่ออกไปกลับมาฉับพลัน สายตาคมกริบ ลุกขึ้นยืนทันใด: "ไม่ต้องคิดแล้ว คนมาแล้ว!"
กู้ว่าน: "ไม่ใช่สิ เราก็ระวังขนาดนี้แล้ว พวกนั้นมาหาเราได้ยังไงกัน?"