ท่ามกลางแสงไฟฟ้าที่จ้าจ้า ร่างของติ้งเฟิงกระตุกเกร็งไปทั้งตัว เส้นผมชี้ตั้งขึ้น เสื้อผ้าไหม้เกรียมกลายเป็นสีดำและมีควันจางๆ ลอยออกมา
ยังไม่ทันที่แสงไฟฟ้าจะดับสนิท ลูกไฟนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมาดุจดาวตก
ในจังหวะที่เปลวเพลิงกำลังจะกลืนกินกลุ่มของติ้งเฟิง——
"ตูม!"
กำแพงดินหนาๆ ผงาดขึ้นมาจากใต้ดิน กั้นลูกไฟที่ร้อนระอุไว้ได้ทั้งหมด
คลื่นความร้อนระเบิดกระจายไปทั่ว สะบัดฝุ่นควันตลบไปทั่ว
เหอจัวกัดฟันสบถ: "บ้าเอ๊ย ทำไมพลังพิเศษของบ้านแก่คนนี้ถึงแข็งแกร่งกว่าฉันหนุ่มหล่อสุดเซอร์ได้ล่ะ"
กังจื่อยืนอยู่บนไหล่ของลู่หนานเกอ ขนฟูฟ่องเป็นปุกเหมือนลูกบอลสีรุ้ง——มันจำคำเตือน"พูดมากถอนขน"ได้ขึ้นใจ ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
แต่ทนแทบไม่ไหวแล้ว...
พอเห็นการต่อสู้เริ่มปะทุขึ้น มันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป บึกบึนปีกบินวนเวียนอยู่เหนือหัวทุกคน
ได้ยินคำพูดของเหอจัว นกแก้วมาคอว์ก็เห็นด้วย: "อืม ไอ้หัวล้าน นายดูดีกว่าไอ้ตาสีเขียว"
เหอจัว: "......" ทำไมฉันต้องไปเปรียบเทียบหน้าตากับลุงติ้งด้วยนะ?
'จื้อจื้อ' ถูกลู่หนานเกอยัดใส่กระเป๋ากางเกงเอี๊ยมของลู่เป่ยเย่
เจ้าต้นเถาวัลย์น้อยไต่เกาะขอบกระเป๋าไว้ โผล่ยอดหัวที่เป็นลอนคลื่นออกมาเพียงครึ่งเดียว มองดูเผินๆ เหมือนลวดลายปักอันประณีตบนเสื้อผ้า
"น้องงาม~ก้าๆๆๆ!!!" นกแก้วมาคอว์บินกลับมาจากทางเหอจัว ประจบประแจงซุกหัวกับเส้นผมของลู่หนานเกอ