เสี่ยวชิงเกอได้ยินเสียง ไหล่ก็สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองคุณปู่แวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลง ค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า
เด็กหญิงมายืนตรงหน้าเหอเชียนหลิน กำมือเล็กไว้แน่น ไม่ได้กล่าวคำมงคลอย่างสดใสแบบจินโต้ว เพียงพึมพำเบา ๆ ว่า
“คุณปู่... สวัสดี”
พูดจบก็เหลือบตามองสีหน้าคุณปู่อย่างลับ ๆ กลัวว่าตัวเองพูดไม่ดี แล้วรีบก้มหน้าลง ยกเท้าเล็ก ๆ มาก้าวถอยหลังไปมาบนพื้น
เหอเชียนหลินมองท่าทางระแวดระวังนั้นของเธอ รู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างบีบหัวใจอย่างแรง
เขานิ่งไปสองวินาที ยื่นมือสอดซองอั่งเปาใส่มือน้อย ๆ ของเธอ ฝ่ามือโอบคลุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้ แผ่วเสียงต่ำลง
“ดีมาก ชิงเกอของเราก็เป็นเด็กดี”
*
เช้าวันที่สองของตรุษจีน อากาศปกคลุมด้วยไอหนาวหม่นมัว
เหอฉงหนานและลู่จิ่นฮวนกินข้าวเช้าเสร็จก็เตรียมตัวออกไปสถานีรถไฟ
ก่อนตรุษ เขาเคยรับปากภรรยาตัวน้อยว่าจะพากลับไป “ดูสักหน่อย”
เสิ่นหงลาหยุดกับลู่จิ่นฮวนก่อนตรุษและกลับไปซูโจวก่อนแล้ว หลิวถิงลูกสาวของเธอสอบเข้ากรุงไม่สำเร็จอย่างที่หวัง สอบได้เพียงวิทยาลัยอาชีวะแห่งหนึ่งในมณฑลเสฉวน (มณฑลที่หลิวถิงไปเป็นยุวชนชนบท)
หลังตรุษหลิวถิงยังต้องกลับไปเรียนที่เสฉวน เสิ่นหงจึงลามาใช้ช่วงตรุษกับลูกชายลูกสาวให้สมบูรณ์
เมื่อเป็นเช่นนี้ แฝดสามจึงต้องฝากให้คุณย่าเหอและเจียงอวิ๋นช่วยดูแลสักพัก
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกเกรงใจ “คุณย่า ลำบากท่านแล้ว พวกเราจะรีบไปรีบกลับ อย่างมากห้าวันก็กลับแล้ว”