กาลเวลาผ่านไปรวดเร็วราวกับพริบตาเดียว ล่วงเข้าสู่ปี 1978
ต้นเดือนมกราคม ณ เมืองหลวง หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก หลังจากผ่านพ้นเทศกาลส่งท้ายปีเก่า ทางเรือนจำก็โทรศัพท์มาแจ้งว่า มู่เนี่ยนชิวอารมณ์ใกล้จะแตกสลายแล้ว ก่อนตายเธอมีคำขอสุดท้ายคือต้องการพบคุณย่าเหอ หวงชิวฉือสักครั้ง
นับตั้งแต่คำพิพากษาถูกประกาศลงมา มู่เนี่ยนชิวก็ถูกขังอยู่ในคุกนักโทษประหาร รอเพียงให้ผ่านพ้นวันตรุษจีนไปก็จะถึงเวลาเสียงปืนดังขึ้น
ตลอดเดือนที่ผ่านมา ในถ้วยข้าวของเธอมีแต่ข้าวบูด ร่างกายเต็มไปด้วยเห็บหมัด นักโทษที่อยู่ร่วมคุกต่างรุมรังแกเธอ แม้แต่ผู้คุมที่มาส่งข้าวยังเตะเธอได้สองสามที
เมื่อผู้คุมลากเธอออกมาพร้อมกับโซ่ตรวน คุณย่าเหอแทบจำเธอไม่ได้
มู่เนี่ยนชิวทั้งร่างแทบไม่เหลือเค้าโครงของคน!
“คุณหนูใหญ่—”
แววตาที่หลงเหลือความตกตะลึงในดวงตาของคุณย่าเหอเย็นชาลงอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นน้ำแข็งบางๆ
น้ำเสียงเย็นชาไร้ซึ่งไออุ่นใดๆ: “อย่าเรียกฉันว่าคุณหนูใหญ่ ปลดปล่อยมาจะสามสิบปีแล้ว เธอไม่ใช่สาวใช้ของฉันอีกแล้ว มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ”
เสียงร่ำไห้ที่เตรียมไว้ของมู่เนี่ยนชิวถูกสะอึกจนติดแหงกอยู่ในลำคอ สายตาวิ่งพล่านไปทั่วราวกับหนูที่หวาดกลัว ริมฝีปากสั่นระริก:
“ฮูหยินผู้เฒ่า… ท่านช่วยฝากบอกกับที่นี่ได้ไหม… ฉันแค่อยากให้ช่วงสุดท้ายนี้อยู่สบายขึ้นอีกหน่อย ได้กินข้าวร้อนๆ ทุกวัน…”
เธอรู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ แต่ถึงจะเป็นช่วงชีวิตอันริดรอนก่อนตาย เธอก็ทนการทรมานเช่นนี้ไม่ไหวอีกแล้ว!
คุณย่าเหอจ้องมองใบหน้าอันละโมบของเธอ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในโลก มุมปากค่อยๆ คลี่รอยยิ้มเหยียดหยันออกมาช้าๆ: “มู่เอ้อร์ย่า เธอคิดว่าฉันคุยด้วยง่ายนักหรือไง?”