ตลอดการเดินทางอันยาวนาน เหอฉงหนานไม่กินไม่ดื่ม นั่งนิ่งบนที่นอน ดวงตาคู่เฉียบคมราวเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังผ้าห่มที่พองตุ่ยอยู่ฝั่งตรงข้าม
กู้เหยี่ยนหดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม รู้สึกเพียงแผ่นหลังเย็นวาบ
แววตานั้นราวกับมีดที่อาบยาพิษ แม้จะกั้นด้วยผ้าห่มก็ยังแทงทะลุมาจนเป็นรูโหว่ ทำให้เขารู้สึกขนลุกขนพองเหมือนถูกสัตว์ร้ายจ้องตะปบ
ในที่สุด กู้เหยี่ยนก็ทนรับแรงกดดันนี้ไม่ไหว สะบัดผ้าห่มลุกพรวดขึ้นนั่ง
บนใบหน้าแขวนรอยยิ้มเก้อเขินสามส่วน ประจบสอพลอเจ็ดส่วน ฝืนใจหาเรื่องพูดทั้งที่ไม่มีอะไรจะพูด “พี่ชาย...”
เหอฉงหนานเลิกเปลือกตาขึ้น แววตากรุ่นไอเย็นอันตราย
กู้เหยี่ยนหดคอหลุบ รีบเปลี่ยนคำ “ไม่ๆๆ สหาย! สหาย!”
เขาเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงพลางหยั่งเชิง “พวกท่านสามีภรรยาจะไปไหนกันหรือ?”
เขากัดเสียงคำว่า “สามีภรรยา” หนักแน่นเป็นพิเศษ พร้อมประจบแฝงนัยในน้ำเสียง
เหอฉงหนานถูกลูบขนเรียบเพราะคำว่า “สามีภรรยา” อย่างที่คิด เส้นสายเคร่งขรึมผ่อนคลายลงเล็กน้อย เอ่ยเนิบนาบ “ไปเมืองซูโจว พาภรรยากลับบ้านพ่อตาแม่ยาย”
“จริงหรือ!”
กู้เหยี่ยนราวได้รับอภัยโทษ ต่อบทสนทนาฉับไว ใบหน้าเปี่ยมจริงใจ “พวกท่านสามีภรรยารักใคร่กันดีนัก! เมื่อครู่ได้ยินท่านบอกว่ามีลูกแล้ว? น่าอิจฉาจริง!”
เอ่ยถึงเจ้าถั่วสี่กลีบ ลูกชายของเขา ใบหน้าแข็งกร้าวเดิมของเหอฉงหนานก็ผุดประกายลำพองใจปิดไม่มิด คางเชิดนิดๆ