นัยน์ตาใสกระจ่างของลู่จิ่นฮวนเปล่งประกายจับจ้องที่ใบหน้าของชายผู้เป็นสามี
“ว้าว พี่ฉงหนาน อายุแค่สามสิบเอ็ดก็ได้เป็นผู้บัญชาการกองพลแล้วหรือคะ” เธอลากเสียงยาว เปี่ยมด้วยความชื่นชม “เก่งมากเลยนะคะ~”
เหอฉงหนานถูกคำประจบตรงไปตรงมาของภรรยาตัวน้อยยอดัดปลายปากไม่อยู่
ความเขินอายแบบคนวัยกลางคนพลุ่งขึ้นจากลูกกระเดือก จนเลยไปถึงติ่งหูเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด
“อะแฮ่ม... คำสั่งแต่งตั้งยังไม่ลงมาอย่างเป็นทางการ ถึงตอนรายงานตัวอย่างเป็นทางการแล้วค่อยชมก็ไม่สาย”
ลู่จิ่นฮวนจ้องติ่งหูที่แดงราวกับจะหยดเลือด กลั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ “ได้เลยคะ~ งั้นช่วงนี้หนูต้องเตรียมตัวให้ดี พยายามตอนนั้นชมให้หลากหลาย ไม่ซ้ำกันเลย”
พลางพูดหยอกล้อ รถก็จอดสนิทตรงหน้าประตูวงดนตรีระบำเรียบร้อย
ก่อนลงจากรถ เหอฉงหนานจับมือเธอไว้ แล้วบอกข่าวแม่หลี่ไห่ลี่เป็นอัมพาครึ่งซีก
“อยากกลับไปเยี่ยมดูไหม”
รอยยิ้มบนหน้าลู่จิ่นฮวนแข็งค้างไปชั่วขณะ แววตาฉายอารมณ์ซับซ้อนอย่างยิ่ง แต่ไม่นาน รอยยิ้มนั้นก็กลับโค้งขึ้นใหม่เหมือนเสี้ยวจันทร์ “ดีสิคะ~”
เธอหลุบตามองต่ำ ปลายนิ้วลูบชายเสื้ออย่างไม่รู้ตัว
หลี่ไห่ลี่คือเงามืดในวัยเด็กที่หลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน แม้จะไม่เคยลงมือทุบตีหรือดุด่า แต่คมมีดที่นิ่มนวลแฝงคมและความเย็นชาที่ทำร้ายวันแล้ววันเล่า ทรมาณยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างกาย
ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นล้มแล้ว ใจเธอไม่มีความสะใจจากการแก้แค้น หากแต่เป็นความรู้สึกเบาหวิว โล่งโปร่งที่ไม่ได้รู้สึกมานาน