เสิ่นหงเชื่อฟังมาก ตกเย็นทำกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่าง กับข้าวสี่อย่างใส่ในกล่องข้าวกล่องเดียว ยังใส่ไม่เต็มกล่องด้วยซ้ำ
ซุปยิ่งเกินไปอีก มีปริมาณแค่ครึ่งแก้วน้ำเท่านั้น
ลู่จิ่นฮวนทำหน้าตกใจ: “ป้าเสิ่น นี่ให้ฉันกินเรียกน้ำย่อยก่อนข้าวเหรอ?”
เสิ่นหงอดไม่ได้ที่มุมปากจะกระตุก ไม่รู้จะตอบเธอยังไง ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเหอฉงหนาน
แววตาคู่นั้นเหมือนกำลังบอกว่า: นายจ้าง คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ นี่เป็นความคิดของคุณทั้งนั้น คุณรีบพูดอะไรสักอย่างสิ!
เหอฉงหนานมองนั่นมองนี่ แต่ไม่ยอมสบตากับเสิ่นหง
เสิ่นหงแอบกัดฟันกรอด ฝืนใจตอบว่า: “ฮวนเอ๋อ นี่คืออาหารเย็นของเธอวันนี้ ในข้อควรระวังที่แม่สามีเธอให้ฉันมาเขียนไว้ ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ต้องกินน้อยๆ แต่บ่อยๆ
ตอนนี้เธอเข้าโรงพยาบาลแล้ว แสดงว่าอีกไม่นานก็คลอด ยิ่งห้ามกินเยอะ!“
เมื่อหลายปีก่อนตอนอยู่เมืองซูโจว เสิ่นหงดูแลเสี่ยวฮวนเอ๋อร์ที่น่าเอ็นดูมาก ที่บ้านทำอะไรหอมๆ ทีไร ก็จะให้ลูกสาวแอบเอาไปส่งให้เธอนิดนึง หรือไม่ก็เรียกเธอมากินที่บ้านตรงๆ
ลู่จิ่นฮวนจำเรื่องพวกนี้ได้ตลอด เพราะงั้นคำพูดนี้จากปากเสิ่นหง เธอจึงไม่ได้โกรธ
“อ้อ ฉันรู้ว่าป้าเสิ่นหวังดีกับฉัน แต่ฉันกินไม่พอจริงๆ นะ งั้นพรุ่งนี้เป็นต้นไป ป้าช่วยเอาขนมเถาซูมาให้ฉันเพิ่มได้ไหม เวลาหิวจะได้กินรองท้อง”