หลังอาหารเย็น เหอฉงหนานออกจากบ้านโดยอ้างว่าต้องไปทำงานล่วงเวลาที่กองทัพ ก่อนจะย่องกลับไปซุ่มเงียบอยู่ใกล้บ้านของยายเฒ่ามู่ในเงามืด
ทุ่มครึ่ง มู่เนี่ยนชิวแอบย่องเสียบผนังออกมาอย่างลับ ๆ
เธอคิดว่าตนมาเงียบกริบ แต่หารู้ไม่ว่าด้านหลังแผ่นหลังนั้น มีหมาป่าที่แอบซุ่มอยู่นานแล้วตามติดมา
เท้าของเหอฉงหนานราวกับทาด้วยน้ำมัน ตามติดเธอดุจเงาทาบกาย เบาจนกระทั่งหมาข้างถนนที่งีบอยู่ตรงปากตรอกยังไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา
เดินไปประมาณสิบนาที ทั้งสองคนหักเลี้ยวเข้าไปในตรอกที่เงียบกริบ ซึ่งคนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนตามหลัง
มู่เนี่ยนชิวห่อคอ กระทืบเท้าถูมืออยู่กับที่รออีกสิบนาที
จนกระทั่งสามทุ่มตรง ชายร่างเตี้ยผอมคนหนึ่ง ใบหน้าประดับด้วยเครายาวรุงรังจึงโผล่ออกมา
แววเจ้าเล่ห์แบบแม่ค้าจากสีหน้าของมู่เนี่ยนชิวหายวับไปในบัดดล กลับกลายเป็นประจบประแจงจนเกือบจะอ่อนน้อม โก่งเอวราวกับคันธนู: “คุณเจี่ยง ท่านมาแล้วหรือ…”
“มาแล้ว”
น้ำเสียงของเหอฉงหนานดังขึ้นข้างหลังทั้งสองคนโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทำเอาทั้งคู่แทบกระเด้งลอยกลางอากาศ
เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าทั้งสองคนนัดพบกันเพื่ออะไร ดังนั้นจึงไม่ยอมเสียเวลาฟังคำไร้สาระ ร่างของเขาราวกับภูตพราย แทรกตัวเข้ามาด้านหลังของทั้งคู่ คล้ายภูเขาปิดทางหนีจนหมดสิ้น
สีหน้าเหยียดหยามของคุณเจี่ยงแข็งค้างในทันใด ก่อนจะบิดเบี้ยวเป็นรอยย่นแห่งความหวาดกลัว
เขาหันขวับไปตะคอกใส่มู่เนี่ยนชิวด้วยความเกรี้ยวกราด ละอองน้ำลายกระเด็น: “อีโง่! แกพามันมานี่หรือ”