หวังจื้อฟางยังถูกหลอกอยู่ในความมืด คิดว่าการปลอมตัวของตนไร้ช่องโหว่
หลายวันต่อมา เธอแสดงท่าทีขยันขันแข็งทำงานตามหน้าที่ แต่สายตาชายตามองราวกับตะขอเกี่ยวที่จับจ้องไปที่เหอเชียนหลินไม่วางตา
แต่ยิ่งมองมากเท่าไหร่ ใจก็ยิ่งเย็นเยือกมากขึ้นเท่านั้น
เหอเชียนหลินและเจียงอวิ๋นรักใคร่กันดีราวกับหลอมติดกันเป็นเนื้อเดียว “แผนสาวงาม” ของเธอที่ยังไม่ได้ใช้ แม้แต่รอยแยกก็แทรกเข้าไปไม่ได้
สิ้นหนทาง หวังจื้อฟางจึงได้แต่อาศัยข้ออ้างแอบออกจากประตู กลับบ้านไปขอความช่วยเหลือจากแม่
“แม่ ภารกิจนี้ทำไม่สำเร็จแน่! ไอ้เหอเชียนหลินมันเหมือนถังเหล็กแน่นหนาทีเดียว ฉันเข้าไม่ถึงตัวเลย!
ทุกวันไม่ได้เห็นตะวัน ไม่ได้เห็นเดือน กลับมาก็เอาแต่หลงเจ้าพวกตัวเล็กๆ นอกนั้นเวลาที่เหลือก็หมกมุ่นอยู่กับภรรยาของมัน
วันรุ่งขึ้นกินข้าวเช้าเสร็จยกเท้าก็ไป ของใช้ส่วนตัวล้วนผ่านมือทหารยาม ต่อให้ยื่นมือส่งน้ำชา ฉันก็ยังยื่นเข้าไปไม่ได้!“
มู่เนี่ยนชิวนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม วัยใกล้เจ็ดสิบปีกดทับเอาไว้ด้วยไอสังหารเยียบเย็น
“ไร้ประโยชน์” เธอด่าในใจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นิ้วเคาะบนโต๊ะเผยความไม่อดทน “แล้วฮูหยินผู้เฒ่าเหอล่ะ? เธอไม่คิดจะยืมอำนาจเธอ วกไปหาเล่า?”
พอเอ่ยถึงฮูหยินผู้เฒ่าเหอ หวังจื้อฟางก็ยิ่งโกรธ “ท่านอย่าได้เอ่ยถึงตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นอีกเลย!”
ร่างของเธอโน้มไปข้างหน้า น้ำเสียงแหลมเสียดหูเพราะความแค้น “เธอจะมีความรู้สึกที่ดีอะไรกับพวกเรา?”
พูดพลาง เธอแบมือราบบนโต๊ะ นั่นคือมือสองข้างที่ถูกน้ำสบู่ด่างแช่จนแดงและลอกเป็นแผ่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่นแบบชาวบ้าน: