บทที่ 157: พรสวรรค์ของเด็ก ๆ ค่อย ๆ ถูกค้นพบ
ได้ยินผลการลงโทษเช่นนี้ มุมปากที่เม้มแน่นของเหอฉงหนานจึงคลายออกเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
แต่ชิงเกอกลับทนไม่ไหวอีกต่อไป ปากเบะออก แล้วก็อ้าปากร้องไห้โฮทันที
“ฮือแง—คุณปู่ลำเอียง! ทำไมลงโทษหนูคนเดียวล่ะ? จินโต้วกับคนอื่น ๆ ยังตีหนูเลยนะ!”
พอเอ่ยถึงลูกชาย เหอฉงหนานก็ตอบเสียงเรียบ “เธอข่วนปิงโต้ว ส่วนจินโต้วกับพวกน้อง ๆ ในฐานะพี่ชายก็ลงมือปกป้องน้อง แบบนี้ถือว่าหายกัน”
เขาเปลี่ยนน้ำเสียง พูดอย่างเป็นธรรมและตรงไปตรงมา “แต่ในเมื่อเธอรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม งั้นก็ลงโทษจินโต้ว เหมาโต้ว ไหน่โต้ว และชิงโต้ว ให้ยืนม้าครึ่งชั่วโมงทุกวันตอนเที่ยง ลงโทษเท่ากันเป็นเวลาหนึ่งเดือน”
ลูกชายหลายคนวิ่งเล่นซนอยู่ในลานบ้านทุกวัน พอดีจะได้ใช้การลงโทษยืนม้าฝึกร่างกายพวกเขาไปด้วย ได้ประโยชน์สองต่อ!
ชิงเกอเพิ่งห้าขวบ จะไปรู้เท่าทันแผนซับซ้อนพวกนี้ได้อย่างไร?
เธอได้ยินแค่ว่าพวกโต้วหลายคนก็ถูกลงโทษด้วย ความน้อยใจในใจก็สลายไปกว่าครึ่ง เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง
พอได้ยินคำพูดของพ่อ จินโต้วก็ขมวดคิ้วเล็ก ๆ ทันที ก้าวขาสั้น ๆ ไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดอย่างจริงจังและดื้อรั้นว่า
“คุณพ่อครับ ให้ผมกับเหมาโต้วรับโทษแทนน้องชายสองคนได้ไหมครับ? พวกผมแข็งแรง แต่น้อง ๆ อ่อนแอ!”
เหมาโต้วพยักหน้าตามทันที แก้มป่องขึ้นมา “อย่าลงโทษน้อง ๆ นะ~”
ชิงโต้วก็งอนิ้วอ้วนป้อมของตัวเองตามความเคยชิน พึมพำจนฟองน้ำลายผุดออกมา