บทที่ 158 เหอฉงหนานเดินทางไปแนวหน้า
รอยเลือดบนแก้มซ้ายของปิงโต้วยังจับสะเก็ดสีน้ำตาลอ่อนอยู่ ฤดูหนาวปี 1979 ล่วงเลยไปอย่างเงียบงัน เผลอแวบเดียวก็เข้าสู่ปี 1980 แล้ว
หลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ สถานการณ์เผชิญหน้าตรงชายแดนหนานเจียงยังคงตึงเครียดเช่นเดิม
ไม่นานนัก คำสั่งโยกย้ายจากกองทัพอากาศเขตทหารก็ส่งมาถึงกองพล ระบุชื่อเหอฉงหนานโดยเฉพาะ ให้เขานำกำลังหลักของกองพลการบินมุ่งหน้าไปปฏิบัติภารกิจที่แนวหน้าหนานเจียง
การควบคุมน่านฟ้าในเขตรบ การสกัดกั้นเคลื่อนที่ การสนับสนุนทางอากาศในสนามรบ และภารกิจบังคับบัญชาทั้งหมด ล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของเขาแต่เพียงผู้เดียว
เมื่อลู่จิ่นฮวนรู้ข่าวนี้ เธอก็ชะงักงันไปทั้งคน
ทั้งคู่แต่งงานกันมาสี่ปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เหอฉงหนานต้องเดินทางไกลไปชายแดนเพื่อปฏิบัติภารกิจรบ
“ที่รัก โอกาสครั้งนี้พ่อกับลุงหวังช่วยฉันแย่งชิงมาโดยเฉพาะ ถ้าฉันอยากก้าวหน้า ก็ต้องมีผลงานการรบจริงที่โดดเด่น พ่ออยากผลักดันฉันขึ้นไปก่อนจะเกษียณไปอยู่แนวหลัง
ประวัติการบังคับบัญชาในสนามรบจริงเป็นเงื่อนไขสำคัญในการเลื่อนขั้นเป็นรองผู้บัญชาการกองทัพ ฉันจำเป็นต้องไป”
“อันตรายไหม?” เพิ่งถามจบ ขอบตาของลู่จิ่นฮวนก็แดงก่ำขึ้นมา
เธอคิดว่าตัวเองช่างโง่เหลือเกิน ไปแนวหน้าแล้วจะไม่อันตรายได้อย่างไร?
เหอฉงหนานกลัวที่สุดเวลาเห็นเมียตัวน้อยร้องไห้ เขาถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนยื่นมือโอบเธอเข้ามา ให้นั่งคร่อมตัก แล้วกอดเธอไว้แน่นในอ้อมอก
“แล้วคุณต้องไปนานแค่ไหน?” น้ำเสียงของเธอเจือสะอื้นหนักอึ้ง ซุกหน้าอยู่กับไหล่เขา
ฝ่ามือของเหอฉงหนานลูบเส้นผมนุ่มสลวยของเธอเบา ๆ เขาเงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยว่า “อย่างน้อยครึ่งปี ถ้าทุกอย่างราบรื่นก็กลับมาได้ตอนฤดูใบไม้ร่วง แต่ถ้าสถานการณ์ตึงเครียด อาจต้องเลื่อนออกไปอีก ยังบอกไม่ได้”