บทที่ 156: บทลงโทษของชิงเกอ
ลู่จิ่นฮวนเห็นแนวกรามของชายหนุ่มที่ตึงเครียดคลายลงบ้างแล้ว จึงรีบดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ น้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนหวาน
“เพื่อนทหารของคุณยังรออยู่ข้างนอก ออกไปต้อนรับแขกก่อนเถอะ ฉันเฝ้าเด็ก ๆ เองได้”
เมื่อครู่นี้เธอโกรธมาก จึงปล่อยให้ตัวเองทำตามอารมณ์และดึงชายหนุ่มกลับเข้าห้องมาด้วยกัน
ครั้นได้สติขึ้นมา ก็รู้สึกว่าตัวเองเสียกิริยาไปอยู่บ้าง
ท่าทีที่เธอมีต่อชิงเกอนั้นซับซ้อนมาก เหตุผลอื่นใดไม่มีเลย เป็นเพราะเด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนลู่จิ่นอวิ๋นเกินไปจริง ๆ!
ทุกครั้งที่เห็นชิงเกอ เธอก็อดนึกถึงช่วงเวลาที่ถูกลู่จิ่นอวิ๋นรังแกตอนเด็กไม่ได้
ตอนนี้ลู่จิ่นอวิ๋นตายไปแล้ว ลูกสาวของมันยังมารังแกปิงโต้วของเธออีก แล้วเธอจะไม่โกรธได้อย่างไร?
แต่ถึงจะโกรธแค่ไหน ชิงเกอก็เพิ่งอายุห้าขวบ ทั้งยังเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่
ในฐานะป้าสะใภ้ใหญ่ หากเธอลงไม้ลงมือเอาเรื่องเด็กคนหนึ่งต่อหน้าแขกมากมายจริง ๆ ต่อไปคงไม่มีหน้าไปพบใครแล้ว!
สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกโชคดีคือ เธอมีสามีที่ดี เวลาลูก ๆ ถูกใครรังแก เขาจะปกป้องเธอกับลูก ๆ อย่างเต็มหัวใจ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ความอึดอัดในใจของลู่จิ่นฮวนก็พลันคลายลงกว่าครึ่ง เธอยิ้มพลางแอบเกี่ยวปลายนิ้วชายหนุ่มเพื่อเร่งเขา
“ไปสิ วันนี้เป็นงานเลี้ยงขวบเดือนของลูกชายกับลูกสาวเรา ถ้าเราสองคนไม่ออกไปให้แขกเห็นหน้าเลย ก็เสียมารยาทเกินไปแล้ว!”
เหอฉงหนานพยักหน้า ก่อนออกไป เขายื่นมือประคองท้ายทอยของปิงโต้ว แล้วดึงเจ้าตัวน้อยที่กำลังดูดปากจ๊วบ ๆ ออกจากอ้อมอกเมีย ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ถ้าไม่ร้องแล้วก็อย่าให้เขากินอีก เขาโตขนาดนี้แล้วนะ”