ลู่จิ่นฮวนสบายใจขึ้นแล้ว หากผู้ใหญ่เต็มใจให้เธอคลอดบุตร และสนับสนุนอย่างเต็มที่ เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก!
คุณย่าเหอโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้น กระซิบถามว่า “เช่นนั้น ฮวนเอ๋อของฉัน... นี่กำลังจะมีอีกแล้วหรือ?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าลู่จิ่นฮวนก็ขึ้นสีระเรื่อ เธอเหลือบมองคุณปู่และพ่อสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ ลังเลจะพูด
คุณย่าเหอเฉียบแหลมนัก ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ไล่สามีและลูกชายออกไปทันที
เมื่อพวกเขาออกไปแล้ว ในห้องเหลือเพียงผู้อาวุโสสตรีสองคน ลู่จิ่นฮวนจึงเอ่ยขึ้น:
“หลังจากที่ฉันคลอดเหมาโต้ว ไหน่โต้ว และชิงโต้วแล้ว พี่ฉงหนานบอกว่าไม่อยากให้มีอีก จึงไปหาหมอหลิวเพื่อขอ... เอ่อ... ของคุมกำเนิดมาโดยเฉพาะ”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “แต่ก่อนหน้านี้พวกเราไปเมืองซูโจว สองวันนั้น... ก็ไม่ได้ใช้...”
คุณย่าเหอและเจียงอวิ๋นต่างผ่านโลกมาแล้ว เข้าใจในทันที
“ดี! ดี!”
มือของเจียงอวิ๋นสั่นด้วยความตื่นเต้น ลูกชายลูกสะใภ้หน้าตาดี ลูกๆ ที่เกิดมาก็เหมือนตุ๊กตาภาพปีใหม่ที่น่ารักน่าชัง หลานอ้วนพีเช่นนี้ อย่าว่าแต่สี่คนเลย ต่อให้สิบคน ยี่สิบคน เธอก็ไม่รู้สึกว่ามากเกินไป!
บ้านพวกนางเลี้ยงได้!
คุณย่าเหอยิ่งตรงไปตรงมา หมุนตัวกลับไปที่ห้อง หยิบกล่องไม้แดงลายทองใบหนึ่งออกมา เปิด “ผ่าง” ออก ภายในมีโฉนดที่ดินสีเหลืองซีดสองใบวางอยู่
“ฮวนเอ๋อ รับไว้!” คุณย่าเหอยัดกล่องใส่อ้อมอกลู่จิ่นฮวน นัยน์ตาฉายแววรำลึกอดีต “สองแห่งนี้อยู่ริมทะเลสาบฉือซ่า ตึกแดงเล็กๆ หนึ่งหลัง บ้านซื่อเหอย่วนหนึ่งหลัง”