หลังจากสิ้นสุดวันเพ็ญเดือนอ้าย จิวจิวที่หายหน้าไปเกือบเดือนก็กลับมาแล้ว
[เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ ฉันกลับมาแล้ว ช่วงนี้เธอสบายดีหรือไม่]
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นในหัว แต่ไม่สดใสร่าเริงเหมือนอย่างเคย กลับแผ่วอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด
ลู่จิ่นฮวนใจกระตุกวูบ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทันใจ: “เป็นอะไรไป งานเลี้ยงประจำปีของสำนักบริหารกาลเวลาคราวนี้สนุกไม่ดีหรือ”
[ก็…ก็ไม่เป็นไรหรอก]
จิวจิวอ้ำอึ้ง ยังมีเสียงขึ้นจมูกเหมือนเพิ่งร้องไห้
ลู่จิ่นฮวนไม่มีทางเชื่อได้ ผ่อนเสียงอ่อนโยนเกลี้ยกล่อม: “เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ~ เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรือ”
[อึก… เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ ฉันน่าอายที่สุดเลย]จิวจิวร่ำไห้ทันที
[งานเลี้ยงประจำปีครานี้คือมหกรรมการโอ้อวด! ระบบมากมายอัปเกรดเป็นระดับกลางแล้ว มีเพียงไม่กี่ระบบที่โชคร้ายยังเป็นระบบระดับล่าง
ฉัน! ก็! เป็น! หนึ่ง! ใน! นั้น!]
ลู่จิ่นฮวนงุนงง “หา พวกเธออัปเกรดง่ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
ก่อนหน้านี้จิวจิวเคยบอกเธอถึงกฎการอัปเกรด ระบบบุตรแห่งโชคลาภของพวกเธอต้องใช้ห้าร้อยคะแนน ระบบเก็บเงินอะไรนั่นต้องใช้ตั้งหนึ่งหมื่นคะแนนถึงอัปเกรดได้
[เฮ้อ… ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน~ เธอไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นเอาจริงเอาจังแค่ไหน
โฮสต์ของระบบวังหลวงในสองปีไต่จากสนมต๋าอิ้งขึ้นเป็นกุ้ยเฟย โฮสต์ของระบบไขคดีในสองปีไขคดีค้างคากว่ายี่สิบคดี... แม้แต่โฮสต์ของระบบเก็บเงิน ในหนึ่งวันยังไปทำงานแปดที่]