คุณย่าเหอโบกมือ “ไม่มีอะไร อย่าคิดมาก หลานชายคนโตของฉันแค่ไม่ชอบให้ใครเถียงภรรยาของเขา ไม่ได้หมายความว่าเป็นเพราะเธอ”
มู่เนี่ยนชิวหัวเราะแห้ง ๆ “ก็จริงนะ เด็กสาวคนนั้นดูอายุยังน้อย สมควรได้รับการทะนุถนอม”
ท่านผู้เฒ่าเหอฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็พูดไม่ออกว่าแปลกตรงไหน
ยังไงก็รู้สึกแทงใจยังไงชอบกล!
แต่พอเห็นภรรยาของตนดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่า ท่านก็ไม่คิดมากกับเธออีก
เหอฉงหนานจูงมือภรรยาตัวน้อยก้าวขึ้นชั้นสอง ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้โฮผ่านประตูที่ปิดไม่สนิทมาจากห้องข้าง ๆ
ทั้งสองรีบผลักประตูเข้าไป เห็นเจียงอวิ๋น เสิ่นหง และแม่บ้านโจว สามผู้ใหญ่กำลังง่วนกับการปลอบเด็ก ๆ
ชิงเกอมีรอยแดงจาง ๆ บนหน้าผาก และร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของแม่บ้านโจว
จินโต้วก็ไม่น้อยหน้า ใบหน้าเลอะเทอะเปื้อนคราบน้ำตาราวกับลูกแมว และไหล่ยังกระตุกเป็นจังหวะ
แม้แต่แฝดสามในเปลก็ยังพากันมาเสริมทัพ ปากอ้ากว้างจนเห็นลิ้นไก่ เสียงร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ กำหมัดเล็ก ๆ ร้องไห้พลางดีดขาไปด้วย
เหอฉงหนานเห็นลูกชายตัวเองร้องไห้จนน่าสงสารก็ปวดใจ รีบก้มลงอุ้มจินโต้วจากพื้น ปลายนิ้วไล้ปลอบไปตามศีรษะที่ชุ่มเหงื่อของแฝดสามทีละคน
น้ำเสียงทุ้มลง “แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงอวิ๋นถอนหายใจอย่างเหนื่อยอาย สายตามองไปที่ชิงเกอที่ยังสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของแม่บ้านโจว สีหน้าครึ่งสว่างครึ่งมืดมน