มู่เนี่ยนชิวกินข้าวเย็นที่ตระกูลเหอเสร็จแล้วถึงกลับออกไป คุณย่าเหอคุยกับเธอตลอดบ่ายจนอ่อนล้า จึงให้หวังจื้อฟางลูกสาวไปส่งเธอกลับ
สองแม่ลูกออกจากเขตบ้านพักทหารใหญ่แล้ว หวังจื้อฟางถึงได้ปล่อยลมหายใจยาวออกมา แผ่นหลังยังมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นอย่างลับ ๆ:
“แม่ ภารกิจคราวนี้ยากกว่าที่ลูกคิดนัก!
แม่สังเกตสายตาของคนตระกูลเหอทั้งสามรุ่นหรือเปล่า? ทั้งผู้เฒ่าทั้งหนุ่ม แต่ละคู่เหมือนคมมีดกรีดแทงคนจนไม่สบายตัว ลูกรู้สึกตลอดว่าพวกเขามองทะลุหนังคนเข้าไปถึงข้างในได้”
มู่เนี่ยนชิวเก็บสีหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยนที่เสแสร้งในบ้านตระกูลเหอหายวับไปในพริบตา หน้าตาบิดเบี้ยวเป็นรอยเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงสูงขึ้นทันที:
“ถ้ามันง่ายเหมือนกินข้าวนอนหลับ คุณเจี่ยงจะมอบภารกิจให้เราทำไม?”
พูดจบ เธอถึงรู้สึกว่าเสียอาการไปบ้าง รีบร้อนหันซ้ายหันขวา ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ถึงได้เก็บเสียงลงในลำคอ:
“อาฟาง พวกเราไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว
คุณเจี่ยงสัญญากับแม่แล้วว่า ถ้าเธอขโมยแบบแปลนอาวุธนั่นมาจากเหอเชียนหลินได้ เขาจะส่งครอบครัวเราไปต่างประเทศ
เธอไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ควรคิดถึงลูกสองคนของเธอบ้าง
เธอทนเห็นพวกเขาติดอยู่ในที่นี้ไปทั้งชีวิตจริง ๆ หรือ?
ไม่อยากให้พวกเขาได้กินนม กินขนมปัง ใช้ชีวิตเหนือกว่าชาวบ้านหรือ?”
หวังจื้อฟางกำปลายแขนเสื้อแน่น ข้อนิ้วบีบจนขาวซีด