ระหว่างทางกลับบ้าน เหอฉงหนานขับรถพลางแอบมองสีหน้าภรรยาตัวน้อยไปด้วย
“ที่รัก วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้าง มีความสุขไหม”
เขากลัวว่าอาสะใภ้สามจะงานยุ่งจนดูแลไม่ทั่วถึง แล้วเด็กสาวจะถูกคนอื่นรังแก
ลู่จิ่นฮวนดึงผ้าพันคอที่คล้องคอลง เผยให้เห็นใบหน้าเล็กขาวนวลรูปไข่ “ก็ก็โอเคค่ะ มีผู้หญิงใหม่เข้ามาในทีมประสานเสียง ดูเหมือนจะสนิทกับเสี่ยวหย่าพอควร
ตอนเที่ยงมานั่งกินข้าวกับพวกเราด้วย
ฉันไม่ชอบหล่อน หล่อนพูดแขวะใส่ฉัน ฉันก็เลยสวนกลับไป!”
คิ้วของเหอฉงหนานขมวดเข้าหากันทันที น้ำเสียงทุ้มถามเธอว่า “เกิดอะไรขึ้น”
ลู่จิ่นฮวนทำเสียงเย็นชาในลำคอ แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนเที่ยงอย่างละเอียดทุกถ้อยกระทงความ
พอพูดถึงซูชิงเหอ ก็ยังจงใจดัดเสียงเลียนแบบหล่อนพูด แม้แต่น้ำเสียงเหน็บแนม สีหน้าไร้เดียงสา ก็เลียนแบบได้เหมือนไม่มีผิด
ท่าทางโอเวอร์แอคติ้งของเธอทำให้เหอฉงหนานหลุดขำพรืดออกมา “ที่รักเก่งมาก!”
เขารู้สึกว่าท่าทางย่ามใจของเด็กสาวนี่น่ารักจะตายอยู่แล้ว!
จนเขาอดใจไม่ไหวอยากกอดบ้าง หยิกบ้าง แล้วขย้ำสักสองที ดีไม่ดีให้ขย้ำจนร้องไห้ แล้วเขาค่อยปลอบโยนอย่างใจเย็น…
“ฉันแค่เล่าให้ฟังนะ อย่าไปหาเรื่องอาสะใภ้สามทุกเรื่องเลย” ลู่จิ่นฮวนรู้ว่าผู้ชายหวงเธอ กลัวมากว่าจะเกิดเรื่องแบบครั้งก่อนขึ้นอีก