เหอเซี่ยงเป่ยได้ยินข่าวนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนตาย เสียงสะอื้นที่กดกลั้นไว้เล็ดลอดออกจากลำคอ
“จบแล้ว จบหมดแล้ว ลูกชายของฉัน... ลูกชายที่ฉันเฝ้ารอมาตั้งนาน!”
ลู่จิ่นอวิ๋นตกใจจนหมดสติไปทันที หมอเท้าเปล่าต้องบีบร่องเหนือริมฝีปากของเธออยู่พักใหญ่ เธอจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างช้า ๆ
ทันทีที่ลืมตา มือเท้าก็สั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลังในพริบตา ฟันกระทบกันดังกรอดๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ปากก็พร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “ไม่เกี่ยวกับฉัน เธอมันไม่เอาไหนเอง
ใช่แล้ว เพราะเธอไร้น้ำยา เจ็บแล้วไม่รู้จักร้องเรียกฉันหรือ? เธอไม่ร้อง ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอแกล้งหรือเปล่า?“
เหอเซี่ยงเป่ยได้ยินคำพูดของลู่จิ่นอวิ๋น ก็พุ่งเข้าไปจับคอเสื้อเธอไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่า ทุกคำเหมือนถูกขบออกจากไรฟัน “เธอว่าอะไรนะ? ว่ามาอีกที!
ตอนที่ฉันไป เยี่ยนเยี่ยนยังดีๆ อยู่เลย แค่ไปจับปลาแป๊บเดียว ทำไมกลายเป็นอย่างนี้ไปได้?“
หมู่บ้านที่พวกเขาอยู่ชื่อว่าหมู่บ้านต้าเหอ ซึ่งก็สมชื่อ เพราะในหมู่บ้านมีแม่น้ำใหญ่อยู่สายหนึ่ง
หน้าร้อนฝนชุก หลังฝนตกแต่ละครั้ง น้ำในอ่างเก็บน้ำจะเอ่อท้น ปลาข้างในจะว่ายออกมาตามร่องน้ำ
ปลาพวกนี้ก็เหมือนไก่ป่ากระต่ายป่า ขอแค่อย่าโลภมากเกินไป ใครจับได้ก็เป็นของคนนั้น
เขาไม่ได้ขาดแคลนปลากิน แต่ชอบกระบวนการจับปลามากกว่า
ช่วงนี้ว่างๆ เขาก็จะไปที่ริมแม่น้ำจับปลาอยู่สักพัก
ทุกวันก็ไม่เห็นเป็นไร คิดไม่ถึงว่าพอเกิดเรื่องก็เกิดเรื่องใหญ่เลย!