“ฮวนเอ๋อ” เหอฉงหนานนั่งลงข้างเตียง กุมมือนุ่มเย็นเฉียบของภรรยาตัวน้อย จ้องดวงตาของเธอ เสียงแหบพร่าราวกับถูกกระดาษทรายขูด “ฮวนเอ๋อ ต่อไปเรายังมีลูกได้อีก
แต่ท้องนี้ มันเสี่ยงเกินไป ฉันกลัวว่า...”
แท้งก็แค่เสียสุขภาพ แต่หากดันทุรังคลอด... หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา เขาแบกรับผลลัพธ์นั้นไม่ไหวจริงๆ!
ลู่จิ่นฮวนกอดแขนเขา เอาอกเอาใจด้วยการจูบที่คางของเขาทีหนึ่ง
“ไม่ดีมั้ง~ เหอฉงหนาน เธอเชื่อฉันสักครั้งได้ไหม ฉันสัญญาว่าจะคลอดพวกเขาอย่างปลอดภัย ไม่มีทาง ไม่มีทางเด็ดขาดที่จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายค่ะ~”
เธอเข้าใจจิตใจของอีกฝ่าย เพราะเขาไม่รู้ว่ามีระบบอยู่ จึงมองครรภ์นี้ด้วยมุมมองของคนปกติ
ความกังวลและหวาดกลัวทั้งหมดล้วนสมเหตุสมผล แต่เธอก็บอกความจริงไม่ได้ ทำได้เพียงปลอบโยนเขาอย่างสุดความสามารถ...
เหอฉงหนานถอนหายใจอย่างจนใจ น้องภรรยาตัวน้อยของเขา ยามเชื่อฟังก็น่ารักจริงๆ แต่ยามดื้อรั้น เขาก็จนปัญญาจริงๆ
ลู่จิ่นฮวนเห็นชายหนุ่มท่าทีอ่อนลง มุมปากอดไม่ได้ที่จะลอยยิ้มเจ้าเล่ห์สมใจ ดวงตาโตโค้งงอ ดุจไข่มุกสุกใสเป็นประกาย:
“เช่นนั้นเราก็ตกลงกันแล้วนะ ต่อไปห้ามพูดไม่เอาพวกเขาอีกแล้วนะคะ~”
เอาล่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอนสักพัก เธอรีบกลับกรมทหารเถอะ!”
เหอฉงหนานก้มลงจูบหน้าผากเธอ “อืม ฉันช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า รอให้เธอหลับก่อนค่อยไป”
ชั้นล่าง
ตอนเหอฉงหนานลงมา ทุกคนในครอบครัวรอเขาอยู่