เหอเซี่ยงเป่ยเผยรอยยิ้มกระหายเลือด กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด “หย่า? ปล่อยแกไป?
แกพูดเล่นหรือไง?
ของต่ำ ๆ อย่างแก ฉันดูแกทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว ถ้าฉันปล่อยแกไป แกก็จะเอาเรื่องของฉันไปแพร่งพรายต่อ!
ถึงฉันจะโกรธพวกคุณปู่ที่เล่นงานฉันซะยับเยิน แต่ฉันทำลายตระกูลเหอไม่ได้
เพราะตราบใดที่ตระกูลเหอยังอยู่ ฉันถึงจะใช้ชีวิตที่ฉันต้องการได้…”
มือของเหอเซี่ยงเป่ยเริ่มออกแรง แรงบีบดุร้ายและเด็ดเดี่ยว รอยยิ้มเหี้ยมบนใบหน้าไม่จางหายไป “ส่วนเรื่องฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นไปไม่ได้!
คิดว่าหมอเท้าเปล่าเมื่อกี้ดูอะไรไม่ออกหรือ? ฉันแค่บอกคนนอกว่า แกฆ่าเยี่ยนเยี่ยน แล้วก็ฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด แกว่า…จะมีใครเชื่อไหม?”
ความทุกข์ทรมานจากการหายใจไม่ออกหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย แก้มของลู่จิ่นอวิ๋นพองแดงก่ำอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดรุนแรงจากการขาดออกซิเจน
ถึงตอนนี้ เธอพูดประโยคสมบูรณ์ไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ใช้สองมือตะกุย ทุบตีแขนและไหล่ของเหอเซี่ยงเป่ยตามสัญชาตญาณ
แต่เหอเซี่ยงเป่ยตอนนี้หมดสติสัมปชัญญะแล้ว แรงมีแต่เพิ่มไม่ลด ไม่มีการผ่อนคลายแม้แต่น้อย…
เพียงไม่กี่วินาที การดิ้นรนของลู่จิ่นอวิ๋นก็ค่อย ๆ อ่อนแรงลง สมองมึนชาเพราะขาดออกซิเจนเป็นเวลานาน แขนขาอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง มือค่อย ๆ ตกลง เปลือกตาก็ค่อย ๆ ปิดลง
ในชั่วขณะที่เหอเซี่ยงเป่ยคิดว่าทุกอย่างกำลังจะจบลง และคลายมือออก สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดก่อนตายของลู่จิ่นอวิ๋นก็ปะทุขึ้นทันที