ออกจากโรงพยาบาล สองสามีภรรยาก็กล่าวลาลู่จ้าว
ลู่จิ่นฮวนเงยหน้าขึ้น เหลือบเห็นกรามของสามีตนเกร็งแน่น อดไม่ได้ที่จะดึงปลายแขนเสื้อเขาด้วยความสงสัย
“พี่ฉงหนาน เป็นอะไรไปคะ พ่อหนูพูดอะไรกับพี่หรือเปล่า”
เหอฉงหนานไม่ตอบ กลับหยุดฝีเท้า ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจรินรดข้างขมับ
“ปล่อยวางแล้วหรือยัง”
ลู่จิ่นฮวนสะท้านไปทั้งร่าง ขอบตาพลันแดงขึ้นมาทันที
“พี่…พี่พูดอะไรน่ะ หนูมีอะไรต้องปล่อยวางด้วย”
“ลู่จิ่นฮวน”
เหอฉงหนานขัดจังหวะเธอ แววตาฉายแววปวดใจเข้มข้นจนแทบจะล้นออกมา “คนดี เธอคือภรรยาของฉัน เราคือหนึ่งเดียวกัน
ต่อหน้าฉัน เธอไม่ต้องฝืน ไม่ต้องอดกลั้น หากอยากระบาย ไหล่ของฉันพร้อมเป็นที่พักพิงให้เธอเสมอ”
ลู่จิ่นฮวนหลับตาลงชั่วขณะ พยายามกดความรู้สึกขมขื่นเอาไว้ แต่น้ำตากลับไม่ฟังคำสั่ง ร่วงหล่นลงมาไม่หยุด
หยดหนึ่ง…สองหยด…
หยาดน้ำตาใสไหลรินลงตามแก้มขาวเนียนนุ่มไร้เสียง เธอไม่ส่งเสียงร้องไห้ มีเพียงหัวไหล่ที่สั่นเทาเล็กน้อย คล้ายจะระบายความคับแค้นยี่สิบปีนี้ออกมาให้หมดสิ้นไปกับน้ำตาเหล่านี้
ชายคนนี้ เข้าใจเธอจริง ๆ
เขามองทะลุจุดประสงค์ที่เธอกลับมายังเมืองซูโจวครั้งนี้ เธอไม่ได้ต้องการทำให้ใครโกรธ แต่ต้องการบอกลาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ถูกกระทำจนเจ็บช้ำอยู่ที่นี่อย่างเต็มที่
เนิ่นนาน เธอสูดจมูก เงยหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาขึ้น พยายามยิ้มออกมา
“อืม ปล่อยวางแล้ว
ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ต่อไปนี้ หนูจะมีความสุข จะไม่คิดถึงเรื่องเมื่อก่อนอีกแล้ว”