“ได้สิ~”
ลู่จิ่นฮวนได้ยินดังนั้น ในดวงตาฉายแวบหนึ่งของความเย้ยหยันจาง ๆ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูจริงใจขึ้นหลายส่วน แม้กระทั่งเสียงยังเจือความกระชุ่มกระชวย
ลู่จิ่นอันที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูเบ้ปากอย่างรังเกียจ: “พี่รองอย่าไปเลยนะครับ? แม่ผมอยู่ห้องผู้ป่วยนั่นกลิ่นอับชื้นรุนแรงมาก คราวก่อนผมเข้าไปเกือบอ้วกออกมาเพราะกลิ่น!”
ลู่จิ่นฮวนกระพริบตาปริบ ๆ มองน้องชายด้วยสีหน้าไร้เดียงสา: “แล้วทำไมนายไม่ดูแลเองล่ะ?”
“ให้ผมดูแล?” ลู่จิ่นอันเหมือนได้ฟังเรื่องตลกสุดฮา ส่ายหัวเป็นพัลวัน “ผมเป็นผู้ชายนะ นั่นมันงานของผู้หญิง
พ่อจ้างป้าซุนมาดูแล เดือนละห้าหยวนนะ!“
ในสายตาของเขา ห้าหยวนซื้อเนื้อได้หลายชั่ง ป้าซุนอาจไม่ได้ใส่ใจเต็มที่ จะมีหรือไม่มีเธอก็เหมือนกัน สู้เก็บเงินก้อนนี้ไว้ซื้อเนื้อกินเสียดีกว่า
ลู่จิ่นฮวนมองแววตาอันเย็นชาไร้เยื่อใยไม่ปิดบังของน้องชาย รู้สึกเพียงความเหลวไหลและน่าขัน
ปีนั้นหลี่ไห่ลี่เพื่อลำเอียงรักเขาและลู่จิ่นอวิ๋น วางแผนชีวิตจนวุ่นวายยุ่งเหยิง มาวันนี้เธอเป็นอัมพาตแล้ว ไอ้สมบัติล้ำค่าที่โปรดปรานที่สุดนี่ กลับกุมถุงเงินไว้แน่นแล้วรังเกียจเธอส่งกลิ่น
เธอพลันรู้สึกว่าเอ่ยอีกคำก็เปลืองน้ำลาย จึงไม่มองใบหน้าชวนขยะแขยงนั่นอีก เพียงจูงมือเหอฉงหนานลุกขึ้น: “พ่อคะ ไปเถอะ พาเราไปดูหน่อย”
ลู่จ้าวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เพิ่งจะลุกขึ้นพาไป ก็ได้ยินลู่จิ่นอันเอ่ยปากอีกครั้ง:
“นี่? พี่รอง พี่เขย! พวกพี่จะกลับเมืองหลวงเมื่อไหร่ครับ? พาผมไปด้วยได้ไหม?”