เมื่อได้ยินชื่อนี้ ลู่จิ่นฮวนรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด จึงถามออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า “เธอว่าคนนี้เป็นใครนะ เจียงเซ่าเจี๋ย เจียง…”
เธอพึมพำซ้ำสองครั้ง ครู่ต่อมาจึงนึกขึ้นได้ ดวงตาฉายแววประหลาดใจ “โอ้ ฉันจำได้แล้ว! เขาไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องที่มาเยี่ยมบ้านเราเมื่อไม่นานมานี้หรือ”
เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ลู่จิ่นฮวนก็ยิ่งไม่เข้าใจ
“ในเมื่อเป็นญาติกัน แล้วนี่เขาเล่นละครอะไรอยู่ เขาจะเป็นบ้าจริง ๆ หรือ”
เหอฉงหนานส่งเสียงเยาะออกจากจมูก น้ำเสียงทุ้มเย็นเยือก “อาจจะนะ เป็นโรคจิตก็ดีอยู่หรอก ฉันชอบคบหากับคนบ้าที่สุดเลย!”
เจียงเซ่าเจี๋ยได้ยินความหมายแฝงของลูกพี่ลูกน้อง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เขาลืมความเจ็บปวดเสียดแทงไปทั้งกาย รีบเงยหน้าขึ้นอ้อนวอนไม่หยุด “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าผิดแล้ว! เธอยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันไม่กล้าอีกแล้ว!”
เจียงเซ่าเจี๋ยร้องทุกข์ในใจ คิดว่าเรื่องนี้ต้องสำเร็จแน่แท้ ใครจะไปคิดว่าสตรีหน้าหน่อไม้เน่าเช่นนี้จะมีแรงมากมายถึงเพียงนี้!
เหอฉงหนานไม่อยากเสวนากับเขาอีก ตอนนี้เขายังอยู่ในชุดทหาร ไม่อาจทำอะไรเขาได้ต่อหน้าผู้คน
“ฮวนเอ๋อ พวกเราไปเถอะ”
“เธอคอยฉันที่นี่ก่อน ฉันจะไปบอกเสี่ยวหย่าสองสามคำ เดี๋ยวก็กลับมา” ลู่จิ่นฮวนยังติดใจเรื่องที่นัดกับเสี่ยวหย่า ก่อนกลับต้องไปบอกกล่าวเธอก่อน
เจียงเซ่าเจี๋ยมองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา จ้องมองเขาด้วยแววตาพิกล ดูหมิ่น แล้วเหลือบเห็นใบหน้าด้านข้างของเหอฉงหนานที่เย็นชาราวน้ำแข็ง ความสิ้นหวังหนาแน่นท่วมท้นใจ