ระหว่างทางกลับบ้าน เหอฉงหนานถือพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือจับมือนุ่มนิ่มของเมียไว้แน่น ปลายนิ้วถูไถหลังมือของเธอไม่หยุด
“ที่รัก ต่อไปเจียงเซ่าเจี๋ยจะไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกแล้ว ขอเพียงฉันอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครทำร้ายเธอได้แม้แต่ปลายขน”
ลู่จิ่นฮวนนึกว่าเขาบรรลุข้อตกลงอะไรกับบ้านคุณน้าสะใภ้สี่แล้ว เลยไม่ได้ซักถามรายละเอียดต่อ
เพียงแต่ยังแคลงใจอยู่: “จริง ๆ แล้วเขาทำไปเพื่ออะไรกันแน่ ต้องการลักพาตัวฉันไปขู่เธอรึเปล่า”
เหอฉงหนานไม่อยากให้ความคิดสกปรกของเจียงเซ่าเจี๋ยมาแปดเปื้อนหูของเด็กสาว จึงพูดคลุมเครือว่า: “คนคนนี้ตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยปกติอยู่แล้ว”
“ที่แท้เขาป่วยจริง ๆ นี่เอง!” ลู่จิ่นฮวนพลันตื่นเต้นขึ้นมา:
“ฉันจะบอกให้นะ ตอนเด็ก ๆ แถวบ้านฉันมีอาม่าคนหนึ่งก็เป็นแบบนี้แหละ
ปกติก็ดูไม่ต่างจากคนทั่วไปหรอก แต่พอกำเริบขึ้นมาจะตีคนด่าคน แถมยังมีครั้งหนึ่งถอดเสื้อผ้าวิ่งเปลือยไปทั่วถนน น่ากลัวมากเลยล่ะ!”
w(ﾟДﾟ)w
นึกถึงภาพตอนนั้นขึ้นมา เธอก็ย่อไหล่โดยไม่รู้ตัว พอนึกย้อนไปตอนนี้ยังแอบหวาดเสียว~
เหอฉงหนาน: “...”
ช่างเถอะ โรคจิตก็โรคจิตละกัน ขอแค่ไม่ทำให้เธอตกใจ จะพูดยังไงก็ได้
“อ้อ นึกได้” เหอฉงหนานเพิ่งนึกขึ้นได้ “ที่รัก ตอนนั้นเธอหลุดจากเขาได้ยังไง”
ตามที่เมียเล่า เจียงเซ่าเจี๋ยปิดหน้าเธอจากด้านหลัง แรงกายชายหญิงต่างกันมากอยู่แล้ว แต่เธอกลับหลุดออกมาได้ ทั้งยังตีคนจนเกือบตายด้วย
ลู่จิ่นฮวนเตรียมคำตอบกับจิวจิวไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว พอถูกถามตอนนี้ ก็เชิดคางขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความภูมิอกภูมิใจเล็ก ๆ ที่ซ่อนไม่อยู่: