เธอเร่งฝีเท้าขึ้น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักอึ้งและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกชามาหนังศีรษะ เพิ่งจะอ้าปากเรียกขอความช่วยเหลือ มือใหญ่ที่สวมถุงมือผ้าหนาก็บีบปิดปากและจมูกของเธอจากด้านหลังจนแน่น
พร้อมกันนั้นเสียงชายทุ้มห้าวก็ดังขึ้น จงใจพูดให้คนแถวนั้นได้ยิน:
“อีนังผลาญสมบัติ ฉันเพิ่งได้เงินเดือนมา แกก็ออกมาผลาญอีกแล้วใช่ไหม?
รีบกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้!”
คำพูดนี้ออกมา คนที่มองมาเดิมก็รีบละสายตาไป
เมื่อเห็นทุกคนเชื่อในสิ่งที่ตนพูด ดวงตาที่เหลืออยู่ของเจียงเซ่าเจี๋ยก็ฉายแววดุร้ายและสะใจอย่างรวดเร็ว
ลู่จิ่นฮวนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รีบเรียกจิวจิวในจิตสำนึกเพื่อขอความช่วยเหลือ
[ฮวนเอ๋อ ไม่ต้องกลัว ตอนที่ไอ้สารเลวนี่ลากหนูไป ฉันจองยาเม็ดเพิ่มกำลังไว้ให้หนูเม็ดหนึ่งแล้ว ตอนนี้มันปิดปากหนูอยู่ ฉันจะส่งยาเข้าปากหนูโดยตรงเลย จัดการมัน จัดหนักๆ เลย!]
เสียงของจิวจิวเพิ่งหายไป พลังอบอุ่นอันโหมกระหน่ำก็ซัดสาดไปทั่วร่างของเธอในทันใด มือที่เดิมเย็นเฉียบเพราะความหวาดกลัวกลับเต็มไปด้วยพลังระเบิดภายในชั่วพริบตา
ในจังหวะที่เจียงเซ่าเจี๋ยคิดว่าตนทำสำเร็จ กำลังจะลากคนออกไป เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกข้อต่อผิดตำแหน่งดังชัดเจน ลู่จิ่นฮวนจับข้อมือที่เจียงเซ่าเจี๋ยใช้ปิดปากและจมูกของเธอแน่น แล้วบิดอย่างแรงตามแรงเหวี่ยง