ลู่จิ่นฮวนตกใจสะดุ้งโหยง เอามือทุบหลังเขาปั้บ ๆ ประท้วงว่า “เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ ปล่อยฉันลงก่อนเถอะน่า~”
เหอฉงหนานหลับตาปี๋ อยากกัดเจ้าตัวเล็กนี้ให้ตายคามือเสียเหลือเกิน
“อาบพร้อมกันเลย ประหยัดน้ำ!”
“ไม่เอา~” ลู่จิ่นฮวนรีบปฏิเสธทันควัน ดิ้นรนพรวดลงจากตัวเขา หน้าแดงซ่านพึมพำแผ่วเบาว่า “ฉันไม่ชินน่ะ ฉันอาบก่อนนะ แป๊บเดียวเองจ้ะ~”
เธอรีบควักชุดนอนออกจากห่อผ้ากอดไว้ในอก แล้ววิ่งปรู๊ดหนีเข้าไปในห้องน้ำ
เหอฉงหนานส่ายหน้าอย่างจนใจ หยิบชุดเปลี่ยนไปอาบที่ห้องน้ำส่วนกลาง
ชั้นสองมีแค่ห้องเขาที่มีห้องน้ำในตัว กับห้องน้ำรวมอีกห้อง ปกติเขาไม่เคยใช้หรอก แต่นาทีนี้เพื่อประหยัดเวลาก็ต้องยอมไปอาบที่นั่น
ลู่จิ่นฮวนอาบน้ำลวก ๆ ง่าย ๆ กำลังจะเปลี่ยนใส่ชุดนอน จิวจิวก็ส่งเสียงขึ้นมา
[เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ ชุดของเธอน่ะเชยเกินไปแล้ว ใส่ชุดนี้สิ ไปยั่วยวนเขา!]
ชั่วพริบตา มือของลู่จิ่นฮวนก็มีชุดกระโปรงสีแดงเนื้อผ้าบางเบาโปร่งแสงปรากฏขึ้น
ลู่จิ่นฮวนคลี่ออกดู ถึงกับหน้าแดงไปจนถึงลำคอ
“นี่...นี่ ไม่ใส่ยังจะดีกว่าอีกนะ!”
[เธอไม่เข้าใจหรอก อารมณ์แบบจะเปิดก็ไม่เปิด ปิดก็ไม่ปิด น่าหลงใหลกว่าการไม่ใส่อะไรเลยอีกนะ ลองนึกถึงทรัพย์สมบัติของคุณย่าเหอหน่อยสิ หรือว่าเธอไม่อยากได้เงินแล้ว?]
“แต่นี่มันน่าอายเกินไปแล้วนะ ฉันเขินอ่ะ~”
[เชอะ ไม่เชื่อฟังแล้วใช่ไหม? ผู้ชายเธอก็หมันอยู่แล้ว ถ้าไม่ทำหลาย ๆ ครั้งหน่อย แล้วเธอจะให้เขาเชื่อได้ยังไงว่าเธอท้อง?]