ลู่จิ่นอวิ๋นไม่เคยคิดเลยว่าลู่จิ่นฮวนจะกล้าหักหน้าเธอต่อหน้าธารกำนัล เธออ้าปากเตรียมจะพูดอะไรต่อ แต่เจียงอวิ๋นไม่ให้โอกาสเธอ
“อีน้องรอง ถ้าแกอยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็กลับห้องไป ตอนท้องอุ้มท้องประคองยังกับของวิเศษ พอคลอดได้สองวันนี่หมดรักซะแล้ว?”
เหอซือเยว่แววตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “นึกว่าจะคลอดลูกชายได้เป็นใหญ่เป็นโต ที่แท้ก็เป็นลูกสาว ฝันสลาย ฮ่าๆๆ...”
ท่านผู้เฒ่าเหอจิบสุราเงียบไม่ปริปาก ฮูหยินผู้เฒ่าเหอมองลู่จิ่นอวิ๋น แววตามีความกริ้วปนอยู่ด้วย
เหอเซี่ยงเป่ยเห็นปู่ย่าไม่พอใจ ก็รีบลุกขึ้นกระชากตัวลู่จิ่นอวิ๋น กัดฟันกรอดขู่เสียงต่ำ “ไม่กินก็ไสหัวไป ถ้าแกพูดอีกคำให้ผู้ใหญ่ขุ่นเคือง ฉันจะเอาแกให้ตายคามือ!”
ลู่จิ่นอวิ๋นก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่จ้องมองลู่จิ่นฮวนด้วยสายตาอาฆาตแค้น
เธอนี่มันแบกหามศิลาขึ้นทับเท้าตัวเองแท้ ๆ ดันเอาอีนังตัวดีนี่เข้ามาในตระกูลเหอ!
ตอนแรกเธอคิดว่า ตนเองล่วงเกินแม่สามีกับน้องสาวสามีไว้เกินไปแล้ว อยากให้ลู่จิ่นฮวนแต่งเข้ามาเป็นพวกอีกแรง ใครจะคิดว่าพวกไม่ได้เป็น กลับได้ศัตรูเพิ่มขึ้นอีกคน!
ลู่จิ่นฮวนเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
อีนังตัวดีนี่ไม่ใช่คนขี้ขลาดที่สุด รังแกง่ายที่สุดหรอกหรือ?
ยังหัดเอาความเน่าฉิบหายเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีตของเธอมาข่มขู่เธออีก!
ลู่จิ่นฮวนกินข้าวไปพลาง แอบสังเกตปฏิกิริยาคนในตระกูลเหอไปพลาง ใจอยากรู้จะตาย!
ลู่จิ่นอวิ๋นนี่ไปทำเรื่องอกตัญญูอกุศลอะไรมานะ? ถึงทำให้คนตระกูลเหอทั้งบ้านเกลียดขี้หน้าเธอได้ปานนี้ นี่ก็นับเป็นความสามารถอย่างหนึ่งแล้ว!