ยามเช้าตรู่ของเมืองหลวง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านม่านโปร่งบางเข้ามาในห้อง อบอุ่นนวลตา
ทั่วห้องเต็มไปด้วยร่องรอยความบ้าคลั่งเมื่อคืนนี้ ผ้าบางสีแดงสดและเสื้อนอนผ้าฝ้ายของผู้ชายซ้อนทับกันร่วงหล่นอยู่ใต้เตียง
เหอฉงหนานถูกแสงสว่างเสียดแทงจนต้องลืมตา เขายกมือขึ้นหมายจะปัดป้องโดยสัญชาตญาณ แต่กลับต้องสะดุ้งเมื่อไปถูกเด็กน้อยที่แนบชิดอยู่ในอ้อมกอด
ลู่จิ่นฮวนครางฮือในลำคอ บิดตัวไปมาสองสามครั้ง ก่อนจะหาท่าที่สบายแล้วหลับลึกไปอีกครั้ง
เหอฉงหนานยิ้มเอ็นดู เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืนก็อดใจปวดไม่ได้
เขารู้แก่ใจว่าเป็นครั้งแรกของเธอ จึงคิดไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้เธอตกใจ แต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!
ถึงขั้นใจร้ายอยากฟังเธอร้องไห้ อยากฟังเธอร้องขอความเมตตา อยากฟังเธอเรียกพี่ชายด้วยเสียงออดอ้อน ความรู้สึกพึงพอใจเช่นนี้ช่างเสพติดยิ่งนัก ทำให้อยากส่งเธอขึ้นสู่จุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า!
คิดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกว่าใกล้จะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่อีกแล้ว!
เหอฉงหนานจุ๊บกระหม่อมนุ่มสลวยของเด็กน้อยอย่างจนใจ แล้วใช้สายตาพรรณนาเค้าโครงใบหน้าของเธออย่างประณีตบรรจง
ผิวขาวใสดุจดังทารก มองเห็นขนอ่อนเล็กๆ ได้อย่างชัดเจน ผมดำยาวสยายลงบนหมอนอย่างนุ่มนวล ทั้งร่างดูอ่อนหวานน่าสงสารเป็นที่สุด
คิ้วโก่งโค้งเย้ายวน ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อเม้มเบาๆ น่ารักจนอยากทำผิด
เหอฉงหนานอดใจไม่ไหวอีกต่อไป ก้มหน้าลงจูบ
“อือ…”
ลู่จิ่นฮวนกำลังหลับสบาย จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกชื้นพยายามสอดแทรกเข้ามาในปาก ตกใจจนสะดุ้งตื่นเต็มตา