หลังจากแยกจากอาม่า เหอฉงหนานก็ร้อนใจเข้าไปใกล้ๆ แล้วลดเสียงถามว่า
“เมื่อกี้ป้าคนนั้นคุยกับคุณสายตาชอบชำเลืองมาทางผม เขาเม้าท์เรื่องผมรึเปล่า”
ลู่จิ่นฮวนกลั้นหัวเราะค้อนให้ “ที่เมืองซูโจวเราไม่เรียกป้า แต่เรียกอาม่า เมื่อกี้คืออาม่าหลี่ แกเป็นคนดีมากเลยค่ะ ตอนเด็กๆ ชอบถักเปียให้ดิฉัน”
เธอจงใจหยุดนิดหนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยต่อ “แกถามว่าคุณเป็นแฟนดิฉันหรือเปล่า บอกว่าคุณเกิดมาหน้าตาดี ดูท่าทางเป็นคนละเอียดรอบคอบ
ยังชมว่าดิฉันโชคดีที่หาได้หนุ่มหล่อสง่างามขนาดนี้”
สามคำว่า “หน้าตาดี” ถ้าพูดเร็วๆ เหอฉงหนานคงฟังไม่รู้เรื่อง แต่ลู่จิ่นฮวนพูดทีละคำ เขาก็เดาได้เจ็ดแปดส่วน
นี่ชมเขาหน้าตาดีนี่นา!
มุมปากที่เคยตึงของเหอฉงหนานคลายออกทันที แววตาดุจมีประกายทองส่องสว่างพร่างพราว
ป้าคนนั้น อ้อไม่ใช่ อาม่าหลี่สายตาดีจริงๆ!
ลู่จิ่นฮวนหลุบตาลงซ่อนแววเจ้าเล่ห์
เธอไม่ได้บอกผู้ชายว่า ประโยคหลังของอาม่าหลี่ที่จริงคือ “หน้าตาก็งามดี แต่ดูแก่กว่าลูกน้อยไปหน่อย เกรงว่าคงอาวุโสกว่าตั้งแปดเก้าปีกระมัง”
ทั้งสองเดินต่อไปด้านใน ยิ่งลึกตรอกยิ่งแคบ ใต้เท้าเป็นถนนหินขรุขระ พื้นหินเหลืองและอิฐเก่าปะติดปะต่อกันลดเลี้ยวไม่เสมอกัน ตามซอกมีมอสสีเขียวหม่นขึ้น