เหอฉงหนานเป็นคนเช่นไร?
การกระทำลับ ๆ ล่อ ๆ ของเจียงเซ่าเจี๋ยนั้น ในสายตาเขามันช่างงุ่มง่ามเหมือนการแสดงลิง
เมื่อเห็นเขากล้าจ้องมองเด็กสาวของเขาด้วยสายตาอันไร้ยางอายเช่นนั้น แววตาของเหอฉงหนานก็แข็งกร้าวดุจน้ำแข็งในพริบตา
ใต้จมูกของเขา ยังจะคิดไม่ซื่อกับภรรยาของเขา คิดว่าเขาตายแล้วรึไง?
เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง ริมฝีปากบางขยับเอ่ย น้ำเสียงเนิบนาบ แต่แฝงความเย็นเยียบราวคมมีด:
“ลูกพี่ลูกน้อง ไม่ใช่ว่าบอกว่ากินเสร็จแล้วค่อยมาไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เอาแต่ชะเง้อมองทางโน้น ในบ้านกินไม่อิ่ม หรืออิจฉาของในจานคนอื่น?”
ใจของเจียงเซ่าเจี๋ยสั่นสะท้าน เขารีบดึงสายตาอันเยิ้มนั่นกลับมาทันที แผ่นหลังผุดเหงื่อเย็น ฝืนยิ้มแหย:
“ฮะ ๆ… พูดเล่นอะไรกันครับพี่ชาย ฉันแค่มองพวกตัวเล็ก จินโต้ว เหมาโต้วน่ะครับ ไม่ได้เจอกันพักเดียว โตขึ้นมากแล้ว!”
สีหน้าของเหอฉงหนานเย็นชา ไม่ได้เปิดโปงเขาต่อหน้า
ขณะนั้นเอง จินโต้วก็วิ่งตึงตังเข้ามา มีเด็กน้อยผู้ตามอีกสามคนเดินตุปัดตุเป๋ตามมาติด ๆ ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดระหว่างทั้งสอง
จินโต้วสองขวบแล้ว ขาอวบ ๆ ถีบเร็วไว เพียงพริบตาก็ปีนขึ้นมาบนตัวเหอฉงหนาน
เหมาโต้ว ไหน่โต้ว ชิงโต้วที่เพิ่งย่างเข้าขวบ ขายังอ่อน เดินเซถลา ชิงโต้วถึงกับล้มคว่ำลงบนพื้น ใช้วิธีคลานกระเสือกกระสนมา
ไหน่โต้วเดินมาเห็นพี่ชายยึดอ้อมกอดพ่อไว้ ก็พองแก้มด้วยความโกรธ เอื้อมมือกระตุกขากางเกงพี่ชายอย่างแรง