ไม่นานก็ถึงวันครบเดือนของสามพี่น้องมี่โต้ว
จากเหตุการณ์วุ่นวายที่มีแขกมาเยือนก่อนหน้านี้ที่ทำให้คนทั้งบ้านอยู่ไม่เป็นสุข ตระกูลเหอปรึกษาหารือกันแล้วจึงตัดสินใจไม่จัดงานเลี้ยงใหญ่ ปิดประตูอยู่กันเองในครอบครัวอย่างคึกคักก็พอแล้ว
ทั้งครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะอาหาร บรรยากาศอบอุ่นและครื้นเครง
บนโต๊ะอาหาร ท่านผู้เฒ่าเหอกระแอมเสียงเบา ๆ แล้วประกาศชื่อจริงของสามตัวน้อยอย่างเป็นทางการเช่นเคย:
“เจ้าน้องห้าชื่อ เหอฉิงยวน หวังให้เธอเป็นดั่งว่าวในฟ้าใส เป็นอิสระเสรี ชีวิตสดใสไร้กังวล
เจ้าน้องหกชื่อ เหอฉิงโยว สื่อถึงกาลเวลายาวนาน ชีวิตอ่อนโยนเปี่ยมสุข
เจ้าน้องเจ็ดชื่อ เหอหวยหย่วน หมายถึงใจกว้างดั่งขุนเขาทะเล มีปณิธานสูงส่ง อนาคตไกล“
พูดจบ ท่านผู้เฒ่าเหอมองสามีภรรยาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน: “ฉงหนาน จิ่นฮวน พวกเธอคิดว่าชื่อเหล่านี้เป็นอย่างไรบ้าง”
ลู่จิ่นฮวนไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ และเธอก็คิดว่าคุณปู่ตั้งชื่อเก่งมากจริง ๆ ลูกทั้งเจ็ดของเธอ ทุกชื่อล้วนไพเราะ
เหอฉงหนานพอใจอย่างมากกับชื่อของลูกสาวสองคน ส่วนลูกชาย เขาก็ยังคงคำพูดเดิม ต่อให้ชื่อว่าขี้มูกโต้ว เขาก็ไม่ขัดข้อง
“ไพเราะมาก ลำบากท่านปู่แล้วนะคะ~” ลู่จิ่นฮวนมอบคุณค่าทางอารมณ์อย่างเต็มเปี่ยม “ท่านปู่เก่งจริง ๆ หนูคิดชื่อเพราะ ๆ แบบนี้ไม่ออก
รอให้เด็ก ๆ โตขึ้น หนูก็จะเรียกพวกเขาว่า หวยอวี่ หวยเจ๋อ หวยเจิง หวยเชียน หวยหย่วน
ส่วนหนูน้อยสองคนก็เรียก อวินอวินกับโยวโยว ไพเราะจริง ๆ!“