ลู่จิ่นฮวนไม่รู้ว่าคนอื่นคิดกับเธออย่างไร หลังจากกินข้าวเสร็จ สองสามีภรรยาก็พาลูกทั้งเจ็ดกลับห้อง
เหอฉงหนานไปอาบน้ำ เธอป้อนนมให้ลูกๆ
เธอป้อนมี่โต้ว เถียนโต้ว และปิงโต้วจนอิ่มก่อน แล้วส่งสามตัวน้อยให้พี่หลินอุ้มไปอีกห้องเพื่อจับเรอและกล่อมนอน
หันกลับมาก็เห็นสี่พี่น้องจินโต้ว เหมาโต้ว ไหน่โต้ว และชิงโต้วกำลังยืนเรียงแถวตามความสูง ดวงตากลมโตดำขลับสี่คู่จ้องมองหน้าอกของเธออย่างไม่อายสายตา ทำท่าทางเหมือนลูกแมวหิวโหยรอคอยการป้อนอาหาร
ลู่จิ่นฮวนเอามือกุมขมับอย่างจนใจ: “...”
“แม่จ๋า~ กิน...”
ไหน่โต้วออดอ้อนเก่งที่สุด พุ่งตัวเข้าใส่อ้อมอกแม่อย่างหิวโหย มืออ้วนป้อมสองข้างดึงชายเสื้อออกอย่างแรง คาบตำแหน่งนั้นเข้าไปด้วยความแม่นยำ
ไม่นานปากเล็กอ่อนนุ่มก็เริ่มดูดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในลำคอมีเสียงกลืนน้ำนมดังอึกทึกอย่างชัดเจน
ใบหน้าเล็กขาวผ่องพองขึ้นมาเล็กน้อยตามจังหวะการดูด กินได้อย่างเอร็ดอร่อย ถึงขนาดกระดิกเท้าอ้วนกลมของตัวเองด้วยความสบายอกสบายใจ
จินโต้วอายุมากกว่าน้องชายปีหนึ่ง สมองคิดได้เร็วกว่า เห็นดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบมุดเข้าไปในอ้อมอกแม่เช่นกัน คาบอีกข้างหนึ่งเข้าปากอย่างแม่นยำ
ขณะกิน มันยังใช้สายตาจับจ้องน้องชายที่ยังไม่ได้กินอย่างระแวดระวัง กลัวว่าพวกมันจะแย่งไป
ทั้งสองตำแหน่งถูกยึดครองจนหมด เหมาโต้วกับชิงโต้วที่อยู่ด้านหลังถึงกับตื่นตระหนก
เบะปากน้อยๆ ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตาคลอเบ้าอยู่ชั่วครู่ เกือบจะพร้อมกันที่อ้าปากเล็ก “แง” เสียงหนึ่งร้องไห้ออกมา