ลู่จิ่นอวิ๋นกลุ้มใจตลอดบ่าย คิดหาทางออกที่สมบูรณ์ไม่ได้
ตกเย็นบนโต๊ะอาหาร ลู่จิ่นฮวนกลับเสนอว่าอยากหาคนจากบ้านเกิดมาดูแลเธอ!
นี่มันราวกับง่วงแล้วได้หมอนมาหนุน ถ้าเกิดหลี่ไห่ลี่แม่ของเธอเข้าไปอยู่ในตระกูลเหอได้ละก็ ด้วยฝีมือของแม่ลูกคู่นี้ ต่อให้ทำลายลูกในท้องของลู่จิ่นฮวน หรือกระทั่งฆ่าลู่จิ่นฮวนทิ้ง เธอก็เชื่อว่าแม่ของเธอทำได้แน่!
“พี่สะใภ้ใหญ่ อยากหาคนมาดูแล จะต้องไปเชิญคนนอกทำไมกัน ให้แม่มาโดยตรงไม่ดีหรือ
พี่โตมากับข้าวที่แม่ทำแท้ ๆ แถมแม่ยังรู้รสปากของพี่ดีที่สุดเสียด้วยนะ~~“
คำพูดนี้ออกมา อย่าว่าแต่ท่านผู้เฒ่าเหอและคนอื่น ๆ เลย แม้แต่เหอเซี่ยงเป่ยก็เปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน
ไอ้คนโง่เอ๊ย เขาก็รู้ว่าไม่อาจฝากความหวังไว้กับเธอ!
เธอไม่คิดบ้างหรือว่าบ้านดี ๆ ที่ไหนเขาจ้างแม่ตัวเองเป็นแม่บ้าน มาดูแลลูกสาวที่แต่งออกเรือนไปแล้ว
ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ตระกูลเหอจะเอาหน้าไปไว้ไหน
ลู่จิ่นฮวนไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เพราะเธอไม่เคยมองหลี่ไห่ลี่เป็นแม่ เธอแค่ต่อต้านคนผู้นี้
“อย่าดีกว่าค่ะ นิสัยของคุณป้าหลี่แย่เหลือเกิน เข้าห้องน้ำแล้วไม่ล้างมือ เวลาทำกับข้าวใช้ทัพพีชิมในหม้อโดยตรง มีครั้งหนึ่งฉันยังเห็นแกใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดน้ำมูก...
ตอนนี้ฉันก็แพ้ท้องอยู่แล้ว ถ้าให้คุณป้าหลี่ดูแลฉัน เกรงว่าถึงตอนนั้นฉันคงไม่มีกระทั่งแก่ใจจะกินข้าวแล้ว“
ลู่จิ่นฮวนไม่กลัวเสียหน้าเลยสักนิด เธอต้องการตัดใจลู่จิ่นอวิ๋นอย่างเด็ดขาด จ้างหลี่ไห่ลี่มาดูแลตน เธอยังกลัวแม่ลูกคู่นี้จะใส่ยาพิษลงในข้าวด้วยซ้ำ!