เจียงอวิ๋นอดขำไม่ได้ที่มุมปาก “ไม่มีปัญหาหรอก แต่ที่บ้านเราไม่มีใครทำอาหารทางใต้เป็น แม่จะหาคนมาดูแลเธอที่ทำอาหารทางใต้เป็นให้ได้ รอสองวันนะ”
ลู่จิ่นฮวนรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง ฉันแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่กินก็ได้”
คุณพระคุณเธอ เธอไม่ได้ตั้งใจจะเอาแต่ใจจนเกินงามนะ แค่เพราะอยากกินแล้วสร้างความลำบากให้ผู้ชายในบ้าน เรื่องโง่ ๆ แบบนี้เธอไม่ทำหรอก!
ที่บ้านมีแม่บ้านโจวคอยดูแลท่านปู่ท่านย่าอยู่แล้วคนหนึ่ง ถ้ารับคนใช้เพิ่มมาอีกคน เดี๋ยวก็มีคนไปร้องเรียนหรอก!
เจียงอวิ๋นเข้าใจความหมายของลูกสะใภ้ จึงยิ้มพลางตบมืออีกฝ่าย “ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีใครถามก็บอกว่าเป็นญาติทางบ้านเธอ รู้ว่าเธอท้องเลยมาดูแลเป็นพิเศษ คนนอกไม่รู้ว่าเราให้เงินหรือเปล่า เธอไม่ต้องคิดมาก”
ในเขตบ้านพักใหญ่ก็มีครอบครัวทหารทำแบบนี้หลายบ้าน ที่บ้านผู้ตรวจการชิวมีคนนอกอยู่สามคน ภรรยาเขายืนกรานว่าเป็นญาติทั้งนั้น ต่อให้มีคนอยากร้องเรียนก็ไม่มีหลักฐาน!
ลูกสะใภ้ท้องแค่อยากกินอาหารบ้านเกิดเท่านั้น เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ต้องทำให้ได้!
ลู่จิ่นฮวนเห็นว่าแผนนี้ใช้ได้ จึงเสนอว่า “ขอบคุณนะคะแม่ งั้นฉันหาคนเองได้ไหมคะ? เงินเดือนฉันออกเอง!”
ตอนนี้เธอรวยแล้วนะ!
ไม่นับสมุดเงินเดือนของเหอฉงหนาน แค่เงินส่วนตัว สินเดิม แล้วก็ที่คุณย่าให้วันนี้ ก็เป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว!
เจียงอวิ๋นคิดตามก็จริง ไม่จำเป็นต้องมีปัญหาครอบครัวเพราะคนใช้คนเดียว ยิ่งมีครอบครัวเจ้าน้องรองอยู่ด้วย จึงตกลงตามที่ลู่จิ่นฮวนขอ