จนถึงเวลานอน สองคนก็ยังคุยกันไม่ได้ข้อยุติ ลู่จิ่นฮวนจึงเข้าใจเอาเองว่าเหอฉงหนานตอบตกลงกับเธอแล้ว!
วันรุ่งขึ้น ลู่จิ่นฮวนก็เขียนจดหมายถึงป้าเสิ่น แถมยังสอดธนบัตรใบใหญ่ไว้ในซองเป็นค่าเดินทางด้วย
แน่นอน เธอยังระบุในจดหมายด้วยว่า นี่เป็นเพียงข้อเสนอของเธอ หากป้าเสิ่นไม่อยากจากบ้านเกิดเมืองนอนไปไกลก็ไม่เป็นไร แล้วแต่ความสมัครใจของป้าเสิ่นเลย
เสิ่นหงได้รับจดหมายในอีกเจ็ดวันต่อมา และในเวลาเดียวกัน ผู้ที่ได้รับจดหมายก็มีลู่จ้าวและหลี่ไห่ลี่ด้วย ทว่าไม่ใช่ฉบับเดียว หากแต่สามีภรรยาต่างได้รับจดหมายลับจากลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง
ลู่จิ่นฮวนบอกข่าวเรื่องตัวเองตั้งครรภ์ให้พ่อฟัง และยังเล่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงกว่าหนึ่งเดือนหลังจากแต่งงาน ให้พ่อสบายใจว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ส่วนลู่จิ่นอวิ๋นเขียนมายืดยาวเจ็ดแปดหน้ากระดาษ ใส่ไข่แต่งสีเล่าเรื่องที่ลู่จิ่นฮวนข่มขู่และรังแกเธออย่างไรลงในจดหมายจนหมด
ในหน้ากระดาษสุดท้าย ลู่จิ่นอวิ๋นส่งนัยบอกหลี่ไห่ลี่ว่า จะต้องขัดขวางเรื่องที่ลู่จิ่นฮวนเชิญเสิ่นหงให้พัง และให้หาคนที่ช่วยเหลือเธอได้ไปเมืองหลวง เธอมีแผนของตัวเอง เพียงแต่ขาดผู้ช่วยเท่านั้น
หลี่ไห่ลี่อ่านจดหมายจบก็โกรธจนควันออกหู แทบอยากจะบินไปเมืองหลวงสั่งสอนลู่จิ่นฮวนให้เข็ดหลาบเดี๋ยวนั้น
นังเด็กเวรนี่คิดว่าพอแต่งงานแล้วจะหนีพ้นเงื้อมมือของเธอได้รึ?
ฝันไปเถอะ!
ตกค่ำกลับถึงบ้าน หลี่ไห่ลี่ก็เริ่มเอาเรื่องเอาราว ถามลู่จ้าวว่าสั่งสอนลูกสาวอย่างไร เหตุใดเธอจึงกล้าที่จะไม่เชื่อฟังพี่สาว?
หากไม่มีจิ่นอวิ๋น เธอก็คงไม่รู้ว่ากำลังลงแขกอยู่ในหมู่บ้านไหน!