วันตรุษจีนต้องอยู่เฝ้ายาม
คุณปู่กับคุณย่าอายุมากแล้ว ทนง่วงไม่ไหว หลังจากกินเกี๊ยวฉลองเสร็จก็พากันไปพักผ่อนแต่หัวค่ำ
เหอเชียนหลินกินข้าวเสร็จก็ไปที่หน่วยทหาร เพื่อเยี่ยมทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ ส่วนเจียงอวิ๋นต้องดูแลจินโต้วน้อย
ส่วนลู่จิ่นฮวนที่กำลังตั้งครรภ์ ก็ยิ่งต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ
สุดท้าย หน้าที่เฝ้ายามจึงตกเป็นของเหอฉงหนานเพียงผู้เดียว
ลู่จิ่นฮวนยิ้มสมน้ำหน้า ตบบ่าชายหนุ่มเบาๆ แล้วพูดจายียวนกวนประสาทว่า “พี่ฉงหนาน ชั้นล่างหนาวไหมคะ
จะให้หนูไปเอาผ้าห่มมาให้สักผืนดีไหม
หรือไม่ดีกว่า พี่ไฟแรง คงทนแค่คืนเดียวได้สบายมาก!“
พูดจบก็กอดซองอั่งเปาก้อนโตกับสมบัติสองอย่างของตัวเอง หัวเราะร่าเดินขึ้นชั้นบนไป
เมื่อขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย ลู่จิ่นฮวนยืนอยู่ที่ชั้นสอง หันไปสบตากับชายหนุ่มที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จู่ๆ ก็หันหลังให้เขา สะบัดก้นใส่ แล้วหันกลับมาทำหน้าตาแหก เช่นนี้แล้วถึงเดินกลับห้องด้วยความพอใจ
เหอฉงหนานทั้งโกรธทั้งขำ ขบกรามแน่น แทบอยากกัดเด็กสาวขี้แกล้งนั่นสักทีให้หายแค้น
ลู่จิ่นฮวนเปิดไฟและล็อกประตู กอดเงินน้อยๆ ทั้งหลายวิ่งกลับไปบนเตียงนุ่มใหญ่ หัวเราะเสียงเหมือนห่าน...
เธอเก็บซองอั่งเปาสี่ซองของจินโต้วใส่ลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง นั่นของลูก เธอจะไม่ยุ่ง แล้วเปิดซองของตัวเองกับเหอฉงหนาน