ในวันนั้น ทั้งครอบครัวกลับมาที่ห้องทำงานของหมอหลิวในโรงพยาบาลทหารประจำเขตอีกครั้ง
หลิวหงเม่ยมีสีหน้าซับซ้อนเมื่อมองดูเหอฉงหนาน คิดเท่าไรก็คิดไม่ตก ว่าชายที่เป็นหมันอย่างเขาจะสามารถเก่งกาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
นี่จะได้ลูกสองในเวลาสองปีเชียวหรือ?
คู่สามีภรรยาทั่วไปยังไม่มีโอกาสตั้งครรภ์มากขนาดนี้เลยกระมัง?
“ยื่นมือมา ขอจับชีพจรก่อน”
ลู่จิ่นฮวนยกมือวางลงบนโต๊ะอย่างเชื่อฟัง หลิวหงเม่ยยื่นมือมาวางบนชีพจร ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
“อืม? ลองเปลี่ยนเป็นอีกมือทีสิ”
เมื่อเห็นหมอหลิวขมวดคิ้ว หัวใจของเหอฉงหนานก็พลันลอยขึ้นไปถึงลำคอ “ท่านหมอ ภรรยาของผมมีอะไรผิดปกติหรือ?”
เจียงอวิ๋นและคุณย่าเหอก็ตึงเครียดเช่นกัน โดยเฉพาะเจียงอวิ๋น แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นซึมออกมาจนเปียกชื้น
หลิวหงเม่ยไม่ได้พูดอะไร ตรวจยืนยันซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ จึงระงับความตกตะลึงภายในใจแล้วกล่าวว่า “ไม่มีอะไรผิดปกติ”
เหอฉงหนานเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็ได้ยินหมอหลิวพูดต่อว่า “แค่มีเสียงหัวใจทารกมากกว่าหนึ่ง ที่คลำดูเหมือนจะเป็นแฝด แต่ก็ยังไม่แน่ใจ พวกคุณไปตรวจอัลตราซาวด์ดูเถอะ จะได้สบายใจ”
สิ้นคำพูดนั้น ห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น
เหอฉงหนานรู้สึกเพียงว่าหัวใจของตนเต้นแรงอย่างยิ่ง แก้วหูเต็มไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวและถี่กระหน่ำ สั่นสะเทือนจนแขนขาชาไปหมด
เจียงอวิ๋นเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมามองท้องของลู่จิ่นฮวนอย่างไม่อยากเชื่อ