ชั่วพริบตาก็ถึงคืนวันส่งท้ายปีเก่า
ปีใหม่บรรยากาศใหม่ ลู่จิ่นฮวนตื่นแต่เช้าเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีแดงที่คุณย่าเตรียมไว้ให้ เสื้อคลุมตัวนี้ที่ปกเสื้อและปลายแขนเลาะด้วยขนกระต่ายขาวนุ่มฟู ดูอบอุ่นและรื่นเริง
ผิวของเธอขาวนวลอยู่แล้ว พอยิ่งสวมชุดนี้กลับขับให้ผิวผุดผ่องดุจหิมะ งามสดใสมีเสน่ห์
เพื่อให้เข้ากับเครื่องแต่งกายนี้ ลู่จิ่นฮวนยังจงใจเกล้าผมบนศีรษะเป็นมวยกลมตุ้ยนุ้ยสองปม ประดับด้วยดอกไม้ประดับผมสีแดงสองดอก ทั้งตัวดูมีชีวิตชีวาและน่าเอ็นดู
เหอฉงหนานใจสั่นไหวยากหักห้าม เด็กสาวของเขาดั่งมวลบุปผาที่เบ่งบานเต็มที่ ดึงดูดสายตาของเขาในทุกห้วงขณะ
ลู่จิ่นฮวนที่กำลังชื่นชมตัวเองหน้ากระจกเมื่อรับรู้ถึงแววตารุ่มร้อนของชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปถลึงตาใส่
ถูกภรรยาตัวน้อยถลึงตาใส่ เหอฉงหนานไม่เพียงไม่โกรธ แต่ในใจกลับพองฟู เดินไปข้างหน้าและโอบกอดเธอจากด้านหลัง
ริมฝีปากค่อยๆ ถูไถที่ข้างแก้มของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นลงบนหูเล็กๆ ริมฝีปากค่อยๆ เลื่อนต่ำลงจนถึงลำคออ่อนนุ่มชะงักหยุด
“คนดีของพี่ช่างงดงาม รอหลังปีใหม่ห้างสรรพสินค้าเปิดแล้ว ไปสั่งตัดเพิ่มอีกหลายชุดสีอื่นๆ ใส่ให้พี่ดูทุกวันดีไหม”
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกเหมือนจะเมาควันลมหายใจชื้นอุ่นของเขา เอียงตัวหลบหลีกความใกล้ชิดของเขา พลางหัวเราะว่า “ชายแก่ปากหวานจริงนะ~”
“ชายแก่ไม่หวานเท่าเธอ คนดีของพี่หอมหวานทั่วทุกหนแห่ง...”