บทที่ 155 เหอฉงหนานผู้ปกป้องลูก
กรงเล็บของชิงเกอข่วนลงบนแก้มซ้ายของปิงโต้ว เนื้อนุ่มถูกกรีดเปิดในพริบตา รอยเลือดสามเส้นพาดผ่านใบหน้าอวบขาว น่าตกใจจนแทบมองไม่ลง
ปิงโต้วถูกความเจ็บปวดที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันทำเอามึนงง อ้าปากน้อยสีชมพูค้างราวกับแตรเล็ก ๆ ที่มีรู ใบหน้าน้อย ๆ กลั้นจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำเหมือนมะเขือยาวสุกงอม หายใจไม่ออกอยู่นาน
ครู่ใหญ่กว่าเขาจะร้อง “แง” ออกมา ระบายเสียงสะอื้นที่อุดตันอยู่ในลำคอได้ แต่ยังไม่ทันร้องถึงสองครั้ง ลมหายใจก็อุดกั้นขึ้นมาอีก
แววตาของเหอฉงหนานเย็นเยียบขึ้นในทันที เขาดันจินโต้วที่ยังเกาะขาเขาฟ้องอยู่เบา ๆ ก่อนจะก้มลงอุ้มปิงโต้วที่เกร็งตัวดิ้นไปทั้งร่างขึ้นมาแนบอก
ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนหลังลูกชายอย่างชำนาญ ช่วยให้ลมหายใจที่ติดค้างอยู่ไหลคล่องขึ้น
ปิงโต้วถอนหายใจยาว “เอิ๊ก” หนึ่งที ในที่สุดก็ร้องไห้เสียงดัง “แง้” ออกมาได้เสียที...
“เกิดอะไรขึ้น?”
“มีเรื่องอะไร?”
“ทำไมปิงโต้วร้องไห้หนักขนาดนี้?”
คุณย่าเหอ เหอเชียนหลิน เจียงอวิ๋น และลู่จิ่นฮวนที่อยู่ไม่ไกลได้ยินเสียงแล้วรีบวิ่งเข้ามา
ลู่จิ่นฮวนวิ่งเร็วที่สุด สายตาพุ่งไปยังใบหน้าของปิงโต้วในอ้อมแขนชายหนุ่มเป็นอันดับแรก
รอยเลือดสามเส้นสีแดงสดบาดตาปรากฏแก่สายตา หัวใจของเธอบีบรัดฉับพลัน เจ็บปวดจนปลายนิ้วสั่นระริก
เธอรีบยื่นมือไปรับลูกมา ขอบตาแดงก่ำขึ้นในทันที
เหอเชียนหลินหันไปโบกมือให้แขกที่ชะเง้อมองมาทางนี้ พร้อมรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้า “ไม่เป็นไรครับ เด็ก ๆ เล่นกันน่ะ ทุกท่านเชิญสนุกกันต่อได้เลย”